313 
de spits naar voren is gekeerd. — Slechts van Plotosus megastomus is 
het tandenstelsel genoegzaam tot in bijzonderheden beschreyen om er 
het karakter der soort (hartvormige groep ploegbeenstanden) in terug 
te vinden.—Voor de andere soorten zijn die kenmerken nog te leveren. 
Ik zal ze hieronder beschrijven van die soorten, welke in mijn bezit zijn. 
Een ander gewigtig kenmerk ter rangschikking der soorten van Ploto- 
sus heb ik gevonden in den aard en stand der neusgaten. De drie soorten 
an mijn kabinet laten zich reeds daarnaar van elkander onderkennen. 
Hoe het ook ten deze met de overige bekende soorten gesteld is, 
kan ik niet bepalen. Van Plotosus macrocephalus zie ik niets ten dien 
opzigte vermeld of op de afbeelding (CV. Poiss. fig. 449) aangeduid. 
Van Plotosus microceps nam de heer Richardson slechts de achterste 
neusopeningen waar, noemende bij de voorste » imperceptible.” Bij 
Plotosus megastomus zijn de voorste neusgaten aan den voorrand van 
den snuit gelegen, evenals bij Plotosus anguillaris. 
De kenmerken, in de lengte der voeldraden gelegen, hebben bij Ploto- 
sus eene minder scherp bepaalbare waarde. Hunne lengte is niet stand vas- 
tig bij voorwerpen van gelijke grootte dezelfde, en in den jeugdigen leef- 
tijdstoestand zijn zij doorgaans langer dan bij de meer ontwikkelde 
voorwerpen. Plotosus megastomus biedt de bijzonderheid aan, dat de bo- 
venkaaksdraden er aan elke zijde dubbel zijn. 
De Plotosinen leven voornamelijk van gastropoden, schelpdieren 
en schaaldieren. Hun gebit is er ook geheel op ingerigt, de harde 
omkleedsels dier diertjes te verbrijzelen. In den regel leven zij in 
troebel water, aan modderige kusten en in de riviermondingen. Zoo 
is het met Plotosus albilabris en Plotosus canius doch Plotosus anguillaris 
leeft meer in helder zeewater, nabij of op de korraalriffen , waaraan. deze 
soort ook hare heldere kleuren en haren naam Sambilang-karang of klip- 
Sambilang te danken heeft. De eijeren ontwikkelen zich in den buik 
tot nabij het tijdperk van rijpheid, althans bij Plotosus canius. Wan- 
neer de eijeren het ligchaam verlaten, is de jonge visch reeds zeer 
ontwikkeld en beweegt zich levendig op den nog grooten dojerzak. 
Na de terugbrenging mijner vroegere soorten tot drie, laten zij 
zich door uitstekende kenmerken van elkander en van de overige 
40 
