— 205 — 



rum denticulo basali breviusculo fere non prominulo. Ceterum 

 cum M. Herminae Rttr. congruens. 



Long, c? 26, lat. ad humer, sy^ mm. 



Persia septentr.: fl. Lar ad illapsum fluvii Sefidab, ad pedem 

 montis Demavend (D. Glasunow. 30. VI. 1894). — Spécimen 

 unicum (1 J) (coll. P. a Semenow). 



Species ad divisionem I Reitteri ^^) spectans, ubi inter Mal- 

 îosias: Herminae Rttr. et graecam Küst. collocanda; ab hac 

 (sicut a 31. Hey déni Ganglb.) imprimis genis brevioribus oculo- 

 rum divisionem anticam haud superantibus, elytris aliter decora- 

 tis, pilositate exigua, colore nonnullarum corporis partium пес 

 non habitu generali longe diversa. A ceteris ejusdem divisionis 

 speciebus ^^) prothorace utrinque tubere laterali prominulo prae- 

 dito, elytris praeter très vittas cretaceas dorsales etiam vitta albo- 

 tomentosa marginali ornatis nec non pilositate abdominis exigua 

 praesertim discrepat. 



Hanc concinnam speciem amico meo carissimo Al. ab 

 Jakowlew jaroslawensi grato pioque animo dedicavi. 



23) Reitter: Wien. Ent. Zeitg. 1890, p. 241. 



24) Apud Reitter 1. с allatis. — «ilfaZ/osza» regina Не y d. (Deutsch. Ent. 

 Zeitschr. 1887, p. 319) perperam ad idem subgenus relata constituit subgenus 

 peculiare quod sequitur: 



Miallosîola, subg. nov. 



generis Phytoecia Muls. (sensu Seidlitzi). 



Màllosiae Muls. proximum, quo a subgenere discrepat magnitudine corporis 

 minore, antennis ^ longitudinem totius corporis distincte superantibus, debiliori- 

 bus, articulis 2 basalibus apice (saltem infra) fortiter calloso-iucrassatis; protho- 

 race parce piloso utrinque tubere laterali acute conico, valde prominulo instructo, 

 disco plaga carnea utrinque tubercule terminata signato, elytris punctis subqua- 

 dratis sat remote exsculptis, utroque vitta unica parce subtiliterque tomentosa 

 ornato, costis dorsalibus nullis; unguiculis basi denticulo acutiusculo prominulo- 

 que armatis. Ceterum cum subgenere Mallosia Muls. fere congruens. 



Typus et species unica quae hucusque innotuit: Phytoecia regina (Heyd.) 

 montium Alaiensium incola (teste ab Heyden, 1. c). 



