— XIV  — 
publico munere districtus essem, aliud agendo ad hoc jucundissimum studii 
genus ultro quasi nec auspicato delatus fuerim. Cum enim a teneris ungui- 
culis almae Naturae amicus fuissem, otiorum momenta nonnisi plantis horlis- 
que perlustrandis dabam , minime posthabilis iis, quae mihi graviora impen- 
derani, quae sane eo magis opportune mihi cesserant, quod in horti botanici 
Vilnensis, curae meae inde ab a. 1829 commissi, occupationibus perpetuo 
vacarem, adeo ut vix caeleris carptim agendis tempus mihi ullum praesto 
esset. Neque, caelerum prorsus abjecto apud Vilnenses Entomologiae studio, 
ullum calcar mihi aderat vel cupiditas illi operam vel minimam navandi, in- 
primis adminiculis ad rem eandem fere nullis, nullo praeter Naturam magistro 
ac duce, quo mihi uli liceret. Si quid autem in me est, quo in sludiis, 
quibus totum me dedi, praestare valeam, commodius id sane ac melius prae- 
stitissem, nisi adhuc juvenis ad aliena mihi prorsus sorte mala hominumque 
parum benevolo studio adscitus fuissem. Eorum maxime causa non solum 
arridenti mihi Arti Hippocraticae valedixi et naturam, ad quam investigandam 
genuino quodam sensu deferebar, posthabui, sed etiam floridissima aelate vi 
mala ac pernicie materlerae mihi Artis labefactatum me sensi, eo exinde in 
rem meam emolumento, ut ii, quorum gralia tantum laboris impendi, fructu 
politi, vitae commodis usi, vestigaliaque percipientes, asseclis suis simillimis 
in gremio Academiae adjuti, adhuc me probris insectarent ac pravas machi- 
nationes struerent, Deo Maximo Omnípolenti gratiae a me perpetuo refe- 
rendae sunt, eum parem me his tam noxiis ferendis effecisse, ac licet dextrà 
mancum ac paene inertem, at opportunum adhuc ac pronum habere, quo 
genio meo ac studiis, quibus delector, indulgere valeam. — 
Quod peculiares occupationes meas entomologicas altinet, non is sane 
sum, qui in hac re gloriari vel mihi aliquid tribuere in animum inducam, 
quae tamen mox a me in medium afferentur, homo fere in ea re novus, ho- 
noris gralia dicam, eaque velim indicio sint, jam me in hunc nalurae penum 
parumper inilialum esse. Anno 1836, quo laetissime virentes Lithuaniae se- 
geles ineunte autumno larvis Noctuarum misere depascerentur eaque clades 
vel anno insequenti 1827 iteraretur, easdem singulas domi servandas edu- 
candasque curavi, atque mox prolem rotidis exclamationis Linnaei esse 
agnovi. Quae mihi prima occasio fuit rem rite disquirendi eamque narratione 
publice in consessu Academico a me lecta, deinde in Aclis Ministerii, quod 
res internas curat (;Rypua.rs Muunemep. Buymp. xb» 1837. No.10. "ems. 
XXV. emp. 592—981), agendi, quae quidem in hisce Analeclis fusius repetita 
veniel. Neque ulleriori tempore, inprimis quo publicis academicis negotiis 
inde ab anno 1541 valedixi, ab instituto meo amotum me passus sum, immo 
aulem olia el illecebrae, quibus per aliquod tempus ruri degens detinebar, 
ad idem promovendum me magis magisque propellebant. ld enim Summi 
