16 



vlekjes aan de basis zijn lichter van kleur. Het bedekte ge- 

 deelte van het coriura is glanzig pekkleurig, de uitstekende 

 rand van het achterlijf soms iets rooder dan de grondtoon. De 

 onderzijde van het lijf in kleur gelijk aan de bovenzijde, zoo 

 ook de pooten. De kop en de zijden van den prothorax aldaar 

 met zeer diepe putjes ingedrukt. Op de dijen eenige zwarte 

 stippen; aan den rand der ringen van het achterlijf in het 

 midden een klein zv^art vlekje. 



De zwarte verscheidenheid verschilt alleen in kleur. 



Dit insect schijnt tamelijk zeldzaam te zijn. De heerWeijen- 

 bergh vond het in Mei te Overveen, de heer van Eyndhoven 

 vond de zwarte variëteit (waarschijnlijk in Gelderland) ; de 

 lichtbruine verscheidenheid werd bovendien bij den Haag ge- 

 vangen door Dr. van Hasselt en de zwarte op Walcheren door 

 den heer La Fontijn. 



Gen. 2. Trigonosojia Burm. 



Ligchaara aan beide zijden bol, met scherpe zijranden, het 

 borststuk op den rug kussenachtig verheven; de lengte gelijk 

 l|-maal de grootste breedte. Kop zeer sterk neergebogen, drie- 

 hoekig, iets langer dan breed; de zijlobben veel langer dan de 

 middellob. De oogen sterk uitpuilend; ocellen tamelijk groot en 

 nog al digt bij de oogen geplaatst. Sprieten reikende tot aan 

 de basis van het schildje, lid 1 kort en nog al dik, lid 2 veel 

 slanker en bijna driemaal zoo lang, 3 iets dikker dan 2 en 

 zoo lang als 1 , 4 anderhalfmaal zoo lang als 3 en naar de spits 

 dikker wordend; 5 bijna zoo lang als 2 en het dikste van allen. 

 De zuiger reikt tot aan de achterheupen. De prothorax vrij bol , 

 met scherpplatte zijranden en ronde schouders. Het schildje 

 langwerpig, aan de basis tweemaal zoo breed als aan het 

 einde, aldaar als afgesneden en daarna bijgerond. Het vleu- 

 gelvlies vrij groot met 5 aderen, waarvan de tweede aan den 

 top gevorkt. Pooten matig lang en forsch, de einden der 

 scheenen en zooien der tarsen sterk behaard. Het achterlijf 

 als bij het vorige genus. 



