der dijen ivoorwit ; scheenen behaard , geelachtig met de beide 

 uiteinden zwart; tarsen zwart. 



Van deze merkwaardige soort ving de Generaal Dr. van 

 Hasselt een mannelijk individu, 23 Nov. op een* wijngaard in 

 zijn' tuin binnen 's Gravenhage , en had de goedheid er mijne 

 verzameling mede te verrijken. 



Gen. 8. Alydus F. 



Dit geslacht wordt gekenmerkt door den stomp naar beneden 

 afgeronden kop, het lange vierde lid der sprieten en de lange 

 knodsvormige , aan de onderzijde met stekels bezette achterdijen. 



Het ligchaam is langwerpig, nagenoeg overal even breed 

 met eenigzins uitpuilenden buik. De kop is tusschen de oogen 

 vrij breed, naar voren driehoekig, aan de spits naar beneden 

 gebogen . De oogen en ocellen puilen uit ; de laatsten staan 

 even ver van elkander als van de oogen. De sprieten zijn 

 langer dan de helft van het ligchaam, slank; het IMid korter 

 dan het 2% dit even lang als het 3", het 4" meer dan 1 1 maal 

 langer, iets dikker en een weinig gebogen. De zuiger reikt 

 slechts tot de middenheupen, de 2 voorste leedjes langer dan 

 de 2 achtersten. Het voorborststuk min of meer bol, naar 

 achteren oploopend en broeder, met regte zijranden ; achter- 

 randshoeken in de achterhoeken opgenomen. De dekschilden 

 smal met zeer groote membraan , in welke men tien of elf ge- 

 fllingerde aderen telt. De voorpooten vrij lang en stevig, de 

 achterpooten veel langer met dikke dijen, die aan de onder- 

 zijde naar de spits toe met 4 stekeltjes bezet zijn. Het abdo- 

 men is aan de onderzijde uitpuilend, aan de bovenzijde als 

 ingevallen met opstaande zijranden. De eerste ring is ouder 

 den metathorax verborgen, de derde veel breeder dan de overigen. 



Alydus calcaralus L. 

 Plaat 1, fig. 6 en 6fl. 

 Linn. S. Nat. V. p. 505. 114. — Fabr. S. Rh. 251. 15. — Curt. Br. 



