78 



bandjes; knods der dijen ietwat roestkleurig ; de twee laatste 

 leden der tarsen zwart. 



Van deze fraaije soort ving Dr. Piaget drie exemplaren in 

 het duin, Augustus 1866; de heer van der Wulp zond mij een 

 voorwerp, in Augustus op de duinen van Scheveningen gevon- 

 den, alwaar de soort later ook meermalen door den heer Six 

 en mij aangetroffen werd. 



Gen. 10. RiioPALus Schill. 



Het ligchaam is bij dit geslacht mede zeer slank en uitgerekt , 

 doch de niet knodsvormige gedaante van dijen en sprieten 

 onderscheidt het duidelijk van het voorgaande. De kop is 

 cylindervormig tot aan de sprieten en tusschen dezen in een 

 stompen kegel verlengd, die door twee naden in drie parallele 

 punten verdeeld is. De oogen en ocellen puilen tamelijk uit; 

 de laatsten staan verder van elkander, dan elke ocel van het 

 oog aan zijne zijde. Het 1* lid der sprieten is iets langer dan 

 de kop , aan de basis scheef naar binnen uitgegroeid , vrij dik ; 

 het 2% langer dan het 1% wordt gaandeweg dunner, het 3" is 

 bijna even lang, doch ietwat dunner, het 4* spoelvormig , weinig 

 verdikt en korter dan de helft van het voorgaande. Prothorax 

 nagenoeg vlak, van achteren iets breeder, weinig kantig op de 

 zijden. Schildje klein , langwerpig driehoekig. Dekschilden 

 korter dan het achterlijf, smal; de membraan grooter dan het 

 corium, met ongeveer 12 aderen bezet. Het achterlijf lang en 

 smal, niet buiten de vleugels aan de zijden, maar ver naar 

 achteren uitstekend. De zeer slanke zuiger reikt tot aan de 

 middelheupen. Pooten lang en slank; de achterdijen dikker, 

 doch niet knodsvormig. 



Rhopalus Schillingii Schill. (Schum.) 

 Plaat 2, fig. 2 en 2a. 



Schilling, Beitr. I. p. 55. 7. — Burm. Handh. II. 312. 2. — Curtis , 

 Brit. Ent n». 297. — Herr. Sch. W. Ins. IV. p. 7i. tab 131, f. 402. — 

 Douglas and Scott, Brit. Hem. p. 139. PI. 5, fig. 5. 



