88 



bijoogje. De sprieten, die uit vier leedjes bestaan, zijn ge- 

 woonlijk draadvormig, somwijlen met een iets dikker eindlid; 

 hun eerste lid is het kleinste en is ingeplant op een kort knob- 

 beltje aan de zijde van den kop voor de oogen. Bij Zosmenus 

 ziet men tussehen hen, voor aan den kop twee uitspringende 

 doorntjes. De zuigerscheede bestaat uit vier leedjes, waarvan 

 de twee middelsten in den regel de langsten zijn. 



Het borststuk is meestal bijna vierkant of trapezium- vormig, 

 op den rug gezien; het loopt van digt aan de basis naar den 

 kop toe hellend af en heeft in het midden of even daarvoor 

 dikwijls eene dwarsgleuf. Het schildje is altijd driehoekig en 

 nimmer meer dan middelmatig van grootte. 



De dekschilden komen in vorm met dezelfde deelen bij de 

 vorige familie overeen. Op het leder kan men gewoonlijk twee 

 langsaderen herkennen , waarvan de eene meest gevorkt is ; 

 ook op het sluitstuk ziet men somwijlen eene ader in de lengte. 

 De membraan vertoont nooit meer dan 5 aderen, welke ge- 

 woonlijk niet door dwarsaderen verbonden zijn; bij het geslacht 

 Zosmenus bestaat de membraan uit een eenigermate hoornachtig 

 en een vliezig gedeelte, 't geen een bijzonder merkwaardige 

 afwijking is van den gewonen regel. Bij enkele individuen van 

 sommige soorten uit andere geslachten ontbreekt de membraan 

 wel eens geheel of gedeeltelijk. 



De pooten zijn gewoonlijk vrij lang, doch zeer verschillend 

 in dikte; de voorpooten zijn bij verscheidene geslachten veel 

 dikker of eenigzins dikker dan de midden- en achterpooten , 

 meestal zijn zij in dat geval ook gedoomd. Aan de tarsen ziet 

 men bij allen drie leedjes, waarvan het eerste meestal het 

 langste is en het laatste met twee klaauwtjes en twee zuig- 

 lapjes gewapend; aan de onderzijde is het eerste lid digt met 

 kleine haartjes bezet. De heupen van elk paar pooten staan 

 digt bij elkander. Op de borst ziet men nimmer eene gleuf 

 voor den zuiger. 



Aan het abdomen telt men zes segmenten en de organa 

 generationis ; deze laatsten zijn bij de verschillende genera zeer 

 sterk op elkander gelijkend. 



