109 



bij het 5 minder sterk is aangegeven; de voorscheenen zijn vrij 

 krom, vooral bij den man. 



Men treft wel eens eene verscheidenheid van deze laatste 

 sexe aan met schier geheel donkerbruine pooten. 



Deze soort is zeer gemeen in het duin aan de wortels van 

 verschillende planten: in Maart en April vindt men haar op 

 zonnige dagen menigvuldig in de sporen der schelpkarren. Zij 

 komt ook op de heidevelden voor, doch schijnt daar minder 

 talrijk; Dr. van Hasselt vond haar bij Utrecht en de heer 

 Heylaerts bij Breda. 



2. Dry mus varius Wolff. 



Plaat 5, fig. 6. 



Wolff, Ie. Cim. p. U8, tab. 15, f. 112 — Schill. Beitr. I. p. 78, tab. 

 6, f. 12. — Halin, W. Ins. I. p. 60, tab. 10, f. 42. — Flor, Rh. Livl. 

 I. p. 256. — Douglas and Scott, Brit. Hem. p. 195. PI. 7, f. 3. 



Lengte nog niet 3 mm. — Kenbaar aan twee gele of grauwe 

 vlekjes op den thorax en aan de dwarsbandjes over de dekschil- 

 den. Algemeene kleur gebronsd zwart. Kop en thorax met 

 opstaande haartjes bezet. Sprieten kort, zwart met de helft 

 van lid 2 en 3 rood. Kop met de oogen zoo breed als de 

 voorrand van den thorax, zeer fijn gestippeld. Halsschild des- 

 gelijks, vrij bol aan het voorste gedeelte met twee tamelijk 

 groote , ovale geelachtig grauwe vlekjes op het laatste derde 

 deel. Schildje met grijzen voorrand. Bovenvleugels lichter of 

 donkerder vuil geel of bruinachtig grauw met drie zwartachtige 

 dwarsbandjes over het corium, waarvan de middelste de aan- 

 zienlijkste en naar den binnenrand toe bruiner en meer gewolkt 

 is. De membraan vertoont eene zwarte hoekige vlek, die breed 

 wit omzoomd is. Onderzijde van het lijf zwart, schier niet 

 gebronsd. Pooten gezet en krachtig, de voorste dijen zeer dik 

 met een klein tandje van onder; heupen en dijen zwart, schen- 

 kelringen vuil geel, scheenen rood of bruingeel met donkerder 

 basis en spits en, voornamelijk die van het voorste paar, met 

 stijve borsteltjes bezet; tarsen donkerbruin. 



