119 



De sprieten iets langer dan de helft van het ligchaam , stroo- 

 geel met het laatste lid zwart of grijs; lid 1 zeer kort, 2 iets 

 langer dan 3, 4 het dikste, spoelvormig. Zuiger roodachtig 

 geel. Halsschild met ingedeukte zijden, aan den achterrand 

 zoo breed als de lengte, fijn gestippeld; de achterrand zelf 

 vuil geel. Schildje tamelijk klein , iets langer dan aan de basis 

 breed. Bovenvleugels bruinachtig geel met rijen zwarte stippen; 

 aan den achterrand van het corium een wigvormige bruine vlek; 

 membraan grauw met bruine aderen. Pooten bruinachtig geel 

 met het midden der dijen en het eerste lid der tarsen bruin. 

 Deze soort werd te Driebergen gevangen door den heer Six ; 

 zij is er volgens zijne verklaring vrij gemeen op heidegrond. 

 Andere vindplaatsen zijn: bij den Haag, Leesb. ; bij Noordwijk, 

 Weytlandt; bij Heemstede, v. Voll. ; bij Arnhem, v. Med. de 

 Rooij; op Walcheren, Gerth v. W. ; bij Breda, Heyl. ; aan de 

 Rhedersteeg en te Oisterwijk, v. Voll. 



Gen. 7 Isghnocoris Fieb. 



In dit geslacht is het ligchaam gerekt lineair met de zijden 

 nagenoeg aan elkander evenwijdig. De kop is driehoekig , 

 even breed als lang, het borststuk met afgeronde voorhoeken, 

 een weinig langer dan breed, aan den achterrand wat ingebogen ; 

 het schildje tamelijk klein, driehoekig; de dekschilden meestal 

 onvolgroeid. Het achterlijf is voor deze familie zeer lang en 

 heeft een naar boven omgeslagen zijrand. De voordijen zijn 

 wel zeer dik opgezwollen, maar onbedoornd en aan de onder- 

 zijde naar de punt toe zelfs van eene platte vlakte voorzien ; 

 de voorscheenen zijn krom en naar de punt toe sterk verbreed; 

 de tarsen hebben het eerste lid in de beide voorste paren poo- 

 ten zoo lang als, en in het achterpaar langer dan lid 2 en 3. 

 Douglas en Scott noemen dit geslacht Hypnophyius , maar E. 

 Saunders verwerpt dien naam in zijn Si/nopsis met bijbehouding 

 van Ischnocoris , 't geen Smalwanls beteekent. 



