121 



verbeteren wilde, zou voorzeker niemand meer den weg kennen 

 in het systeem. 



NB. Pachynierus slaphyliniformis Schill. (Beifr. p. 77, n^. 19 , 

 tab. 3, fig. 4) is voor zoo verre mij bekend is, hier te lande 

 nog niet gevangen, zelfs niet in Zeeland, gelijk eenmaal ge- 

 meld werd. 



Gen. 8. Plinthisiis Latr. 



Een geslacht dat in ligchaarasvorm vrij sterk van alle vorigen 

 verschilt. Wel is hier ten minste bij eene soort het borststuk 

 iets uitgerekt , maar de geheele habitus is kort en gedrongen , 

 't geen voornamelijk te danken is aan de bijzomiere kortheid 

 van het achterlijf en de dekschilden. De kop is kort en diep 

 in het dekschild ingedrukt en draagt bijna geene uitsteeksels 

 ter inplanting der voelsprieten, die mede kort zijn en dun, 

 behalve het spoelvormige vierde lid. De oogen zijn klein en 

 de bijoogjes ver van elkander en digter bij de oogen geplaatst. 

 De zuiger reikt tot het 2^ heupen paar. Het borststuk is of 

 vierkant of iets langer dan breed , aan bet voorste deel vrij 

 bol met nedergebogen voorste hoeken ; de achterraud een weinig 

 ingebogen en de .achterhoeken wat afgerond; er is geen gleuf 

 over bet midden. Schildje driehoekig, iets breeder dan lang. 

 Dekschilden korter dan het achterlijf, aan de zijden en van 

 achter omgebogen, meest zonder membraan. De dijen van het 

 eerste paar pooten zijn naar onderen zeer gezwollen en aldaar 

 voorzien van eene rij tandjes, waaronder 2 die door lengte 

 uitmunten; de voorschoenen zijn wat krom gebogen en wat 

 verbreed aan de spits; de andere dijen zijn slechts matig dik, 

 de midden- en achterscheenen van stekeltjes voorzien ; bij de 

 achtertarsen is het V lid langer dan het 2' met het 3*. liet 

 doet mij leed te moeten erkennen dat mijne afbeeldingen van 

 2 der soorten van dit geslacht de toets der critiek niet kunnen 

 doorstaan ; zij zijn slechts bij benadering gelijkend. Mij zijn 

 drie inlandsche soorten bekeuJ. 



