128 



ovale gele vlek vertoonen. Pooten zwart en geel geringeld. 

 Het komt mij voor dat wij hier een ander ras bezitten dan 

 onze üuitsche buren ; onze exemplaren zijn bepaald bronskleurig, 

 zelfs groen; de beschrijvingen der Duitschers spreken altijd van 

 zwart *). In de plaat van Hahn en de beschrijving van Flor 

 ontbreekt het zwarte vlekje der membraan. 



De soort is niet zeldzaam; men ving haar in verschillende 

 provinciën. Zij komt tamelijk veelvuldig voor te Brummen 

 volgens wijlen den heer van Walchren , en te Katwijk onder de 

 bladeren van Snlix repens in Augustus, volgens Mr. H. W. de 

 Graaf. Op ter Schelling werd zij door Dr. Everts, bij Breda 

 door Heylaerts en op Walcheren door Gerth van Wijk aange- 

 troffen. 



Gen. 12. Cv mus Hahn. 



Ligchaara eirond of langwerpig eirond. Kop bij sommigen 

 breed, bij anderen smal, in vergelijking van het ligchaam ge- 

 woonlijk klein. Sprieten van vier leedjes , waarvan het eerste 

 klein en dik, de beide volgenden zeer slank, het laatste dikker 

 en spoelvormig. Zuiger tot aan de achterste heupparen of zelfs 

 daar voorbij reikend, bij twee soorten aan de basis in eene 

 gleuf van de keel gesloten. Oogen nu eens sterk uitstekend, 

 dan weder klein en weinig verheven ; bijoogjes vrij digt bij de 

 oogen geplaatst. Prothorax altijd, van boven gezien, trape- 

 ziumvormig, doch nu eens korter dan weder langer dan breed. 

 Schildje breed en kort, bij twee soorten zeer kort. Dekschilden 

 schier meer vliesachtig dan lederachtig met altijd met duidelijke 

 langsaderen; membraan zeer groot, ver over hef achterlijf heen- 

 reikend, glasachtig met moeijelijk te onderscheiden langsaderen j 

 die geene geslulcn cellen vormen. Pooten slank , voorste dijen 

 niet dikker dan de overigen ; eerste lid der tarsen aan de pooten 

 zoo lang of iets langer dan de beide overigen te zamen. Aan 

 het achterlijf der wijfjes zijn de drie eerste ringen regt, het 



1) Ook de Engelsche van üouglas en Scott. 



