147 



Gen. 2. Pithanus Fieb. 



Voornamelijk gekenmerkt door den bolvormigen kop , welks 

 omtrek , van ter zijde gezien , van den schedel tot aan den 

 zuiger half cirkelvormig loopt. De kop is met de sterk uit- 

 puilende oogen veel breeder dan het halsschild, van boven ge- 

 zien zoo lang als hij tusschen de oogen breed is. Sprieten 

 ongeveer zoo lang als het ligchaam, met het eerste lid zeer 

 smal aan de basis, spoedig daarop gezwollen en dik, korter 

 dan de kop lang is ; het tweede , meer dan driemaal zoo lang , 

 een weinig krom gebogen , slank ; de beide volgenden nog 

 fijner, te zamen langer dan de twee eersten. Zuiger reikende 

 tot aan den buik; zijn eerste lid vrij dik. 



Het halsschild korter dan breed, door twee dwarsgleuven in 

 drie deelen verdeeld, waarvan het middelste langer en boller 

 is dan de anderen. Het schildje groot, een' gelijkzijdigen drie- 

 hoek vormende. De dekschilden bij onze voorwerpen weinig 

 ontwikkeld, niet veel langer dan de prothorax, zonder cuneus 

 noch membraan, vierkant afgesneden bij het j, toegerond bij 

 den (?. Bij geheel ontwikkelde voorwerpen bezitten zij eene 

 vrij groote membraan en eene wigge, dan reiken zij voorbij 

 do spits van het achterlijf. Dit is in onze individuen spoel- 

 vormig met afgerond einde en scherp uitstekend connexivum 

 of tusschenzetsel. De pooten zijn vrij lang en stevig met nog 

 al dikke dijen en met het eerste lid der tarsen bijna 3 maal 

 langer dan het tweede. 



Pithanus Maerkelii H. Sch. 

 Plaat H, fig. 2 en ta. 



Herr.-Schaeff. W. I. IV, p. 78, f. 406. — Flor, Rh. Livl. p. 513, 

 n». 2G. — Fieb. Eur. Hemipt. p. 239. — Douglas and Scott, Brit. Hem. 

 p. 281, pi. X, lig. 3. 



Lengte 4 — 5 mm. — Zwart, weinig glanzig. Op den schedel 

 twee scheefstaande roode of geelroode dwarsstreepjes. Sprieten 



