156 



Sprieten zoo lang als het lijf (?) , iets langer (<?), harig , grauw- 

 bruiu , donkerder aan de spits ; lid 1 zoo lang («?) of iets korter 

 (s) dan het halsschild, het 2^ langer dan 3 en 4 te zamen. 

 Halsschild grijzig zwart met gele zijranden en eene gele mid- 

 denstreep , die zich voorbij het midden tot eene ronde of ruit- 

 vormige vlek uitzet. Schildje vrij groot, glanzig zwart met 

 eene oranje langsstreep in het midden; overdwars loopt eene 

 vrij diepe gleuf. Dekschilden vaal, somtijds echter kastanje- 

 bruin met vuil- of heldergele randen, gelen cuneus en vale of 

 zelfs rookbruine membraan, waarop de aderen in het geel of 

 rood uitkomen. Borst zwart met twee gele vlekken ; buik 

 vuilgeel met drie zwarte langsstrepen ; het laatste segment bij 

 den man oranje met zwarte vlek. Poóten grauw of vuil bruin- 

 geel, de achterdijen met zwarte vlekjes, knieën en spitsen der 

 scheenen zwart, zoo mede de klaauwtjes. 



Bij ons komt het meest voor de var. die Ferrugafa genoemd 

 wordt, welke minder sterk behaard en valer van kleur is, dan 

 de eigenlijk zoo genoemde Dolahrala. 



De soort is gemeen op duinen en geestgronden, maar komt 

 ook op minder zanderige streken voor ; b. v. te Velp (Ritsema), 

 op de wallen van Breda (Heylaerts), 



Gen. 5. Ongognathus Fieb. 



Dit is het eerste der beide genera, die zich wel aan de 

 drie laatstgenoemden aansluiten door de meerdere lengte van 

 het eerste lid der achtertarsen , maar van Mins en Leplolerna 

 velschillen door de afgeronde zijden van den prothorax. De 

 gedaante komt overigens geheel overeen met die van het ge- 

 slacht Lygus Hahn. De kop is met de uitpuilende oogen breeder 

 dan lang; van de sprieten, die de lengte van het ligchaam 

 hebben, is het eerste lid ongeveer zoo laag als de kop, het 

 2" meer dan tweemaal zoo lang. Het halsschild is zeer smal 

 van voren, vrij breed van achter. De zijrand der dekschilden 

 is een weinig naar buiten gebogen. De pooteu zijn lang en 



