159 



wit, naar de spits toe rookkleurig met duidelijke bruine aderen. 

 Pooten geelachtig met bruine ringen aan het eind der dijen en 

 bruine tarsen en scheenhelften. 



Van deze soort is mij slechts een inlandsch voorwerp bekend, 

 door den heer van der Wulp in Augustus in het duin bij den 

 Haag gevangen. 



Gen. 7. Lopus Hahn. 



Terwijl de Capsinen in het algemeen kenbaar zijn aan de 

 haarachtige fijnheid der beide laatste leden van de sprieten, 

 zijn er toch drie soorten onder, bij welke de sprieten meer 

 gelijken op sommige Lygaeoden ^) b. v. het geslacht Cymus , 

 doordien de sprieten aan het eind niet veel dunner zijn. Deze 

 weinige soorten worden hier in het geslacht Lopus vereenigd. 



Het ligchaam is meer langwerpig dan ovaal. Kop kort en 

 driehoekig, bij eene soort wat bol op den schedel, bij de 

 anderen meer plat. De sprieten zijn zoo lang als het ligchaam 

 of langer; V lid bij twee soorten langer dan de kop, 2" lid 

 tweemaal zoo lang als het eerste of zelfs langer , bij ééne iet- 

 wat knodsvormig; de beide volgenden niet zoo fijn als gewoon- 

 lijk in deze familie , en in dikte weinig verschillend met het 

 2% Halsschild aan den achterrand veel breeder dan aan den 

 voorrand, van voren naar achter geleidelijk oploopend , bij eene 

 soort met scherpe kanten , bij de anderen niet. Dekschilden 

 vrij lang gestrekt met langen cuneus, de membraan met groote 

 cellen. Pooten matig lang, vrij slank, alleen bij eene soort de 

 achterdijen dik. 



Ik erken gaarne dat dit geslacht in zijne zamenstelling niet 

 door naauwkeurige morphologische overeenstemming der drie 

 soorten uitblinkt, maar ik verkies toch de bijeenvoeging boven 

 het afscheiden in 3 afzonderlijke geslachten. 



1) Fabricius plaatste ook de eenige soort, die hem bekend was, onder de Lygaeoden. 



