190 



de scheenen met zwarte stek eitjes en het laatste lid der tarsen 

 zwart. 



Volgens den heer Piaget is deze soort vrij gemeen in de 

 duinen. De heer de Graaf ving haar in Aug. te Katwijk op 

 Eryngium marilimum , ik zelf bij Scheveningen 22 Julij ; doch 

 ik ving haar bovendien in Aug. te Naaldwijk, waar geene 

 duinen zijn en 22 Julij aan het strand der Schelde bij Bergen- 

 op-Zoom. Ook ving de heer van Medenbach de Rooij haar bij 

 Huissen in Aug. 



7, Lijgits ferrugalus F. 



Plaat 13 , fig. 8. 



Fabr. S. Rh. 236, 163. — Fall. Hem. Snee. I, p. 86, 19. — Hahn , 

 W. Ins. I, p. 204, tab. 33, f. 104. — Flor, Rh. Livl. I, p. 496. — 

 Douglas and Scott, Brit. Hem. p. 327. 



Lengte 7 — 8 mm. Langwerpig eirond , doch iets breeder 

 dan de vorige soorten , groenachtig geel of grauwgroen , met 

 zeer fijne en korte zwarte beharing. Kop van ter zijde gezien 

 bolrond , naar beneden gebogen , van boven gezien stomp drie- 

 hoekig, met 2 zwarte vlekjes op den schedel en den achter- 

 rand van den kop zwart. Oogen matig groot, bol, bruin. 

 Sprieten zoo lang als het ligchaam; het P lid vrij dik, grauw- 

 groen; het "2" rood met bruine basis, niet dikker wordende 

 naar het einde; 3 en 4 te zamen langer dan 2, zwart. Zuiger 

 aan de basis groen , in het midden bruingeel , aan de spits 

 zwart. Borststuk van gedaante als bij Bipuncialus , doch iets 

 breeder van voren , grauwgroen met twee breede , doch onduide- 

 lijke roode langsstrepen. Schildje met gele basis onder den 

 prothorax en soms met eene bruine langsstreep over het midden 

 Dekschilden met eene kaneelroode groote vlek op den clavus 

 en twee zulke langsstrepen in wigvorra op het corium. Mem- 

 braan grauw met lichtere aderen ; de cellen iets donkerder dan 

 de grond. Pooten groen met bruine einden der achterdijen ; de 

 scheenspitsen en tarsen zwartbruin. 



Beschreven naar een voorwerp door den heer Maurissen 26 



