230 



aan heupen en dijen; kniën, scheenen en 2 voorste tarsen- 

 leedjes geel; de scheenen met zwarte vlekken in langsrijen en 

 op ieder vlekje een zwart stekeltje. Laatste lid der tarsen zwart. 

 Deze sooit, welke door middel van hare dikke achterdijen 

 springen kan, werd door den heer G. A. Six in tamelijke 

 hoeveelheid op heigrond bij de Bildt (Utrecht) aangetroffen; 

 in 1875 en 77 vond hij ook voorwerpen bij den Haag. 



53. Lygus Arbuslorum F. 



Plaat 16, fig. 5. 



Fabr. S. R. 238, 174. — Fall. Hem. S. I, p. lOi, 52. — Hahn, W. 

 Ins. II, p. 138, pi. 72, f. 225. — Herr. Sch. id. op. III, p. 80, pi. O',), 

 f. 300. — Flor, Rh Livl. I, p. 602. — Douglas and Scott, Brit. Hem. 

 p. 402, pi. 13, f. 5. 



Lengte 3,5 mm. — Langwerpig, zeer donker bruin, vetachtig 

 glanzig, met fijne zwarte haartjes schraal bezet. Kop klein, 

 scherp driehoekig, een weinig bol, bepaald zwart. Zuiger 

 slank , bruin , tot de achterheupen reikend. Sprieten { der 

 lengte van het ligchaam lang, slank, het 1" en 2^ lid zwart, 

 de beide anderen vuilgeel. Oogen rond, zeer bol uitstekende, 

 in 't leven rood, na den dood bruin. Borststuk kort , van voren 

 vrij smal, naar achteren sterk verbreed, weinig oploopend met 

 een gegolfd dwarsgleufje voor het midden, donker pekbruin. 

 Schildje met eene regte dwarsgleuf voor het midden, donker 

 pekbruin. Dekschilden gewoonlijk lichter van tint, somwijlen 

 met metaalglans; membraan bijna van dezelfde tint met een 

 driehoekig zuiver wit vlekje onder de spits van den cuneus. 

 Pooten lang en slank, doch met vrij breede , zijdelings platte 

 achterdijen, grauwgeel ; de dijen zijn aan de basis of aan de 

 bovenzijde zwart; de scheenen hebben smalle zwarte bandjes 

 of grove stippels, waaruit zwarte stekeltjes oprijzen; de tarsen 

 zijn grauwgeel met zwarte einden , de achtertarsen soms geheel 

 zwart. 



Van deze soort werden voorwerpen gevangen door de heeren 

 Piaget (Velzen in Junij) en Six (Driebergen). 



