232 



dubbel zoo breed als lang, sterk gebogen, nog al convex, 

 glanzig onder de goudgele haartjes. Schildje met een flaauw 

 dwarsgleufje achter den voorrand, zwart of donkerbruin. Dek- 

 ischilden licht of donkerbruin, ook wel aan de basis licht, naar 

 achter donker; de cuneus door een licht streepje van het 

 corium afgescheiden, zijne randen met purperen tint; membraan 

 donker met een driehoekig wit vlekje onder de spits van den 

 cuneus, een ander in de groote cel en een gebogen veegje 

 daaronder. Pooten vrij krachtig, met dikke achterdijen, doch 

 de scheenen zeer slank; heupen zwart of bruin, dijen zwart, 

 of bruin of rood, scheenen wit met zwarte spits en zwarte 

 vlekjes, waaruit zwarte stekeltjes oprijzen. Tarsen wit met de 

 uiterste spits en de klaauwtjes zwart. 



Mr. H. W. de Graaf trof deze soort in Julij bij Zeist aan; 

 ook werd zij door den heer Six niet zelden bij Driebergen op 

 bloemen gevonden. Dr. Piaget zag haar in groote menigte aan 

 de Oude plas bij Rotterdam, de heer Ritsema ving haar in 

 Junij bij Velp en de heer Heylaerts noemt haar gemeen in het 

 Valkenberg te Breda. Ik ving haar in Junij bij den Haag. 



56. Lygus varians Meyer (H. Sch.). 



Plaat 16, fig. 6. 



Herr. Sch. W. Ins. VI, p. 45, pi. 195, f. 603. — Meyer, Rh. d. 

 Schw. p. 69, n" 39. 



Lengte bijna 4 mm. — Gelijk aan den vorigen, doch iets 

 slanker en grooter, steeds geel gekleurd, soms zeer licht. De 

 beharing is wit. Even als bij de vorige soort is er een licht 

 dwarsbandje voor den cuneus, doch deze is bruinachtig oranje. 

 De sprieten zijn wit, naar het einde eenigzins donker; de 

 pooten zijn geel met witte scheenen en tarsen; de scheenen 

 hebben de zwarte stekeltjes uit de zwarte stipjes ontspringende, 

 even als bij Variabilis. 



In hoeverre dit eene afzonderlijke en goede soort is, zullen 

 latere onderzoekingen moeten uitmaken. Flor kende haar niet 

 en Fieber neemt haar niet op in zijne Europeesche Hemiptera, 



