234 



zwart. vSprieten slank , licht rood of geel , aan het eind bruin. 

 Borststuk aan den achterrand tweemaal breeder dan lang, voor 

 ook tamelijk breed, met een gegolfd dwarsgroefje voor het 

 midden. Schildje donkerder naar de spits dan aan de basis. 

 Dekschilden mede naar achteren iets donkerder, met den euneus 

 van dezelfde kleur als het einde van het corium, doch aan 

 zijne basis daarvan afgescheiden door een lichter dwarsbandje. 

 Membraan eenigzins bewolkt, vooral donkerder in de cellen, 

 daarentegen doorschijnend licht tegen den euneus aan Pooten 

 matig lang, doch stevig, de achterdijeu plat en breed, de 

 achterscheenen lang; zij zijn roodachtig geel van kleur, de 

 dijen soms donkerder, de scheenen met rijen zwarte stippeitjes, 

 waaruit zwarte stekeltjes voortkomen, de tarsen zwart aan de 

 spits. 



Deze soort en hare variëteit Signalipes (zie Herr. Sch. Nomen- 

 dalor p. 49) werd door den heer Six bij Driebergen aange- 

 troffen in Junij ; ook de heer Piaget vond eenige exemplaren. 



59. Lygus sallilans Fall. 



Plaat 16, lig. 7. 



Fall. Hem. Suec. p. 114, 72. — Burm. Handb. II, p. 278, n» 5. (Sal- 

 tians). — Flor, Rh. Livl. I, p. 603. — Douglas and Scott, Brit. Hem. 

 p. 428. 1) 



Lengte 2 mra. — Kort, breed en gedrongen van vorm, in 

 het klein wel wat gelijkende op het wijfje van Mulahilis, met 

 korte dekschilden zonder membraan. De kop is zeer breed 

 driehoekig, stomp toegerond van voren, glanzig zwart, met 

 een gebogen grauw dwarsbandje op het achterhoofd. Oogen 

 groot, rond, uitpuilend, bruin. Sprieten ter lengte van het 

 halve ligchaani, niet zeer slank (vooral zijn de beide laatste 

 leedjes dik naar gelang van 't geen wij l)ij de laatste soorten 

 zagen), zwart, aan het einde grijsachtig. Zuiger bruin, reikend 



(l De afbeelding bij Douglas and Srott durf ik niet aanhalen , daar zij op mijne 

 exemplaren niet gelijkt. De beschrijving bij Fieber (Uur. Hem. p. 311) is in de 

 allerhoogste mate onduidelijk. 



