241 



wijfje zes met eene uitrekbare legbiüs. De pooten zijn meest 

 slank en dun, doch ook wei korter en dik; de dijen van het 

 voorste paar zijn niet dikker dan die der beide achterste paren, 

 met uitzondering van een geslacht. De tarsen hebben drie, 

 doch bij Microplii/sa slechts twee leedjes. 



In strijd met de beteekenis van den naam AnlJwcoriden treft 

 men de leden dezer wantsenfamilie zelden op bloemen aan , 

 maar daarentegen in opgerolde en verdorde bladeren , op som- 

 mige vruchten, tegen boomstammen en onder schors, in mos 

 en verdroogde zaadhulsen, de welbekende weegluis in duiven- 

 tillen en menschelijke woningen. Allen schijnen van vruchten- 

 sappen of dierlijke vochten te leven, doch langen tijd zonder 

 nadeel voedsel te kunnen ontbeeren; Microphtjsa en hare ver- 

 wanten werden wel in mierennesten aangetroffen. 



Analytische label der geslachten. 



1 (14). Voorrand van het borststuk niet half cirkelvormig in- 



gesneden. 



2 (3). Zuiger gebogen en los hangend, van 4 leedjes. 



Gen. 7. Migrophvsa Westw. 



3 (2). Zuiger regt, onder naar de borst reikend , van 3 leedjes. 



4 (7). Schijnbaar een halsje tusschen kop- en borststuk. 



5 (6). Zuiger tot aan het laatste paar pooten reikend. 



Gen. 1. Temnostethus Fieb. 



6 (5). Zuiger tot even over de voorste heupen reikend. 



Gen. 2. Anthocoris Fall. 



7 (4). Geen halsje tusschen kop- en borststuk. 



8 (9). De beide laatste leden der sprieten dun- en haarvormig. 



Gen. 6. Lvctocoris Hahn. 



9 (8). De beide laatste leden der sprieten weinig dunner 



dan de beide vorigcn. 

 10 (13). Voorste dijen gezwollen, het eind der voorste scheenen 

 verdikt, 



