243 



en dijen donkerbruin, scUeenen lichtbruin, iets donkerder aan 

 de beide einden , tarsen van kleur als de spits der scbeenen. 

 Slechts vier inlandsche voorwerpen zijn mij bekend , het 

 eene gevangen door den heer Six bij Utrecht, het andere door 

 mij in de maand Junij bij Leyden, voorts een van Breda 

 (Heylaerts) en een uit de omstreken van Arnhem (v. VoU.) 



Gen. 2. Aintiiocoius Fall. 



Het ligchaam is langwerpig, naar voren toegespitst, naar 

 achteren afgerond. De kop is vrij groot met uitpuilende oogcu 

 en een kegelvormig uitsteeksel tusschen de sprieten, dat zoo 

 lang is of iets langer dan hun eerste lid. Even achter, doch 

 ook min of meer tusschen de oogen staan de kleine, doch wel 

 te onderscheiden ocellen. De zuiger reikt slechts tot tegen de 

 middelborst aan en niet er over heen ; zijn eerste lid is zeer 

 kort. De sprieten zijn draadvormig en nimmer langer dan de 

 helft van het ligchaam; de leedjes zijn ongeveer even dik, het 

 tweede is aan de basis dunner dan aan het eind. Het V lid 

 der sprieten reikt tot de spits van den kop; het 2* is dubbel 

 zoo lang, 3 iets korter dan 2, en 4 gelijk aan 3. De pro- 

 thorax vertoont eerst een soort van halsje, zet dan plotseling 

 uit en is aan den achterrand meer dan tweemaal breeder dan 

 aan den voorrand; hij loopt naar achteren ietwat op en is aan 

 den achterrand sterk ingebogen ; de voorrandshoeken zijn afge- 

 rond, daarentegen zijn die aan den achterrand zeer scherp; de 

 oppervlakte is bijna altijd in dwarse rigting gestreept, doch 

 uiterst fijn. Het schildje is breed driehoekig, door eene dwars- 

 lijn in twee deelen verdeeld, waarvan het voorste bol, het 

 achterste plat is. De platte dekschilden rei keu tot ver over 

 het achterlijf, de membraan is bijzonder lang. De pooten zijn 

 slank en vertoonen niets bijzonders, de dijen zijn iets dikker 

 dan de scheenen en nagenoeg allen even gezet. 



