256 



vroeger M. sanguinca noemde , werd voor vele jaren door 

 mij in mijn' tuin te Leyden op het verdroogde zaalhuis eener 

 sierplant aangetroffen. 



3. Mier. eleganlula Bür. 

 Plaat 8, fig. ii. 



Biirensprung, Berl. Ent. Zeit. II (1858) p. 191, 1. "2, fig. ?, {^). — 

 Douglas and Scolt, Brit. Hem. p. 488, pi. 16, fig. 2 <? et ?. 



Lengte bijna 2 mm. — Het mannetje gelijkt vrel op dat der 

 voorgaande soort, doch is smaller, heeft langer kop en is 

 vooral herkenbaar aan den bloedrooden cuneus der dekschilden 

 en aan de lichtgele scheenen. Het wijfje is vleugelloos. Het 

 diertje is zeer glanzig, licht oranje van kleur met een zwart 

 achterlyf. De kop is voorbij de oogen eenigermate tot een 

 halsje uitgerekt en smaller dan bij de voorgaanden. Zuiger, 

 sprieten en pooten zijn van dezelfde gedaante en kleur, maar 

 de thorax is lang en smal, eenigzins bultig op den prothorax 

 voor de dwarsnaad en op het schildje, aan welks zijden men 

 twee zeer kleine driehoekige vliesjes ziet, die de plaats der 

 dekschilden bekleeden. Het achterlijf is dwars ovaal en dus 

 veel breeder dan lang, bol kussenvormig en schijnt uit vijf 

 ringen te bestaan ; aan de inplanting is het ietwat rossig. 



Of deze soort werkelijk zeldzaam is, blijft vooralsnog onuit- 

 gemaakt ; volgens de aangehaalde Engelsche schrijvers, die 

 beide sexen dikwijls in copula aantroffen, is de soort in de 

 omstreken van Londen sommige jaren gemeen tegen boom- 

 stammen en oude palen. Bij ons is dit wel niet waargenomen, 

 maar kan toch evenzeer het geval wezen. Tot heden zijn , zoo 

 ver mij bekend is, in Nederland slechts een man en een wijfje 

 gevangen, hij door den heer G. A. Six bij Utrecht, zij in Julij 

 aan de Vuursche door mij , zoo ik mij wel herinner op een 

 der granietblokken voor het logement. 



