281 



ovaal, hun middenveld is veel smaller dan bij Ccrvina en veel 

 gelijkmatiger van breedte , bun zijdeveld is breeder , doch 

 daarentegen het randveld smaller en het bestaat slechts uit 

 eene rij mazen. De pooten hebben roodachtig zwarte heupen 

 en dijen , met roode scheenen en tarsen. 



Het is deze soort, die wij in onze naamlijst ten onregte 

 Orihosicira macroplhabna Fieber genoemd hebben; deze, ofschoon 

 zeer na aan Carinala verwant, heeft een langwerpiger vorm en 

 zoo het schijnt, minder zuiver zwarten kop en sprieten. Echter, 

 ik herhaal het, valt over de validiteit der soorten van het ge- 

 slacht Monanihia niet te oordeelen, dan nadat men die soorten 

 uit de larve zal hebben opgekweekt. 



Volgens den heer G. A. Six is Carinala in Julij bij Drie- 

 bergen niet zeldzaam. 



11. Monanihia obicura H. Sch. 

 Phat 10, fig. ± 



Ilcrr. Scluiofl'. Wam-. Ins. IV, p. 2:5. — Fieber, Ent. Monofjr. \). 54, 

 11° 17, tab. 4, lig. 22-25..— Douglas and Scoll, Brit. Hem. p. 2613. 



Lengte 1 mm. — De kleinste van allen en daaraan wel te 

 herkennen, daarenboven duidelijk onderscheiden van de voor- 

 gaande door hare rosse sprieten. Het geheele dier is grauw, 

 behalve de buik die somtijds roodbruin is, de oogen die rood 

 zijn, de sprieten en pooten. De kop is kort en zijne doorntjes 

 weinig uitstekend, zijne kleur is uit den rossen grauw. De 

 sprieten zijn korter dan de halve lengte van het ligchaam , 

 rosachtig geel, behalve het laatste lid, dat donker zwart is; 

 ook is het eerste somwijlen iets donkerder dan het 2'; het 3" 

 is bijzonder dun. Het borststuk is zeer kort en de halskap naar 

 evenredigheid bijzonder groot; de eigenlijke schijf is donker- 

 grauw , de rigchels , die zeer licht van kleur zijn , loopen 

 daarover divergerend naar achter, de zijranden steken niet sterk 

 naar voren uit, doch zijn toch stomphoekig en niet rond. De 

 processus is van den thorax door eene diepe naad duidelijk 

 afgescheiden, breed driehoekig en uit netwerk z?imengesteld. 



