290 



TIENDE FAMILIE — OEVERWANTSEN. 



RIPARII. 



Dat de naam der familie van het oponthoud der Oeverwantsen 

 aan de oevers van beekjes, moerassen en poelen afgeleid is 

 zal wel niet behoeven gezegd te worden. Zij schijnen voor- 

 namelijk in menigte voor te komen bij plassen van zeewater 

 op de eilanden en in of bij brak water aan de rivieroevers. 



Hun ligchaam is eivormig, korter of langer, van boven zeer 

 flaauw gewelfd, van onder veel sterker. Hun kop is van boven 

 gezien min of meer driehoekig, met een zeer kort halsje en 

 met bijzonder groote bolle, uitpuilende oogen en 2 kleine digt 

 bijeen staande bijoogjes daartusschen op het voorhoofd. De 

 sprieten staan voor de oogen, ter zijde onder den voorrand 

 van den kop, zijn korter dan het ligchaam en bestaan uit 4 

 leedjes, waarvan het tweede, dunner en langer dan de overi- 

 gen, die meestal onderling van gelijke lengte zijn, gewoonlijk 

 een weinig gekromd is. De zuiger is lang en dun, geheel 

 onbedekt, doch naar de zijde van den buik uitgestrekt; hij 

 bestaat uit drie leedjes , waarvan het eerste zeer kort en het 

 tweede veel langer is dan het derde. 



Het borststuk is aan den achterrand altijd veel breeder dan 

 aan den voorrand en heeft gewoonlijk rond gebogen zijden , 

 terwijl de achterrand diep naar voren ingedeukt is; er zijn 

 twee dwarsgleuven , een aan den voorrand, de tweede in het 

 midden ; tusschen deze beiden ziet men wel eens twee knobbeltjes. 

 Het schildje is groot, gewoonlijk veel langer dan de prothorax. 

 De dekschilden bestaan uit duidelijke clavus, corium en mem- 

 braan, en bedekken steeds het geheele achterlijf. Op het 

 corium ziet men dikwijls 2 of 3 verhevene aderen; de mem- 



