295 



ringen niet veel te zien. Pooten bruingeel of bruin; hunne 

 dijen aan den onderrand zwart en dikwijls aan de achterzijde 

 bezet niet zwarte stippen; de basis en spits der schcenen zwart- 

 achtig, zoo als ook het laatste lid der tarsen of ten minste de 

 spits er van. 



Deze soort, die in geheel Europa voorkomt, is ook bij ons 

 tamelijk gemeen en houdt zich op in vochtige lage streken , 

 aan den kant van poelen en waterplassen. Zij werd gevonden 

 in het Haagsche bosch , aan den oever van de voormalige 

 Haarlemmermeer, bij Heemstede, op ter Schelling, bij Utrecht 

 en Driebergen, bij Roozendaal in Gelderland, in Friesland, bij 

 Breda, bij Bergen op Zoom en op Walcheren. 



4. Salda pallipes F. 



riaat 17, fig. 10. 



Fiibr. 5. Rh. 115, M — Falloii, Hem. Suec. I, j). 73, ii" l. — 

 llahn, W. Ins. II, p. 82, pi. 55, f. 166. — Herr. Scli. W. Ins. VI, 

 p. 43, pi. 194, l. 600 (onjuist). — Flor, Rh. Livl. I, p. 715. — Douglas 

 and Scolt, Brit. Hem. p. 518. 



Lengte 3,5 ram. — Deze soort schijnt in teekening op de 

 dekschilden zeer te varieeren ; het eenige mij bekende inland- 

 sche voorwerp is als volgt: 



Ovaal, zwart, met microscopische haartjes bekleed , waardoor 

 een zijdeachtige glans ontstaat. De kop zeer breed, met een 

 uiterst fijn geel streepje tusschen de bruine oogen ; clypeus en 

 eerste lid der sprieten van onder geel. Sprieten overigens zwart, 

 korter dan liet halve ligchaam. Halsschild aan de zijden bol 

 uitgebogen, aan den achterrand veel minder ingebogen dan 

 bij de vorige soort. Het schildje schijnt eene flaauwe dwarse 

 indrukking te hebben in het midden. De dekschilden zijn zwart 

 met geelwitte versiering; van de laatste kleur zijn op elk dek- 

 schild een klein driehoekig vlekje aan de punt van den clavus, 

 een vrij brecde, boven en onder getande dwarsband op het 

 corium voor het midden, daaiocdcr zes langwerpige vUkjcs, 

 waarvan het meest in het oog vallende legen den buitenrand. 



