332 



7. Hy dr ometra lacustris L. 

 Plaat 19, fig. 7. 



Linn. S.N. 13 ecl. 73^2, 1 1 7. — Schumm. Plot. p. 43. 7, pi. 3, f. 11.— 

 Burm. Handh. II, p. ^210, n" ± — Herr.-Sch. W. Ins. IX, p. 68 en 73, 

 pi. 301, f. 930 en pi. 299, f. T— V. — Flor, Rh. Livl.l, p. 742. — 

 Dougl. and Scott, Brit. Hem. p. 566. 



Lengte 8 — 9 mm. — De meest gewone soort, op den rug 

 zwart, door fijne goudgele beharing bruin, aan den buik 

 zilverglanzig en loodgrijs, in de zijden bij het wijfje lioper- 

 glanzig. Een streepje op het midden van den prothorax, een 

 veegje onder tegen de zij randen van den raesothorax en de 

 zoomen van het achterlijf met de genitaalsegmenten geel. De 

 middelkiel over den thorax is vrij sterk opgezet en vooral op 

 den processus ietwat kamvormig. De sprieten zijn als bij de 

 vorige soort, ook de dekschilden. Het gele zoompje van het 

 achterlijf is weder door een zeer smal zwart randje omgeven. 

 De pooten zijn bruinachtig geel aan de basis, langzamerhand 

 donker wordend, zoodat de tarsen bijna zwart zijn; de voor- 

 dijen hebben op de bovenzijde eeue zwarte langsstreep. Eerste 

 tarsenlid der middenpooten bijna 4 maal, dat der achterpooten 

 tweemaal zoo lang als het daarop volgende lid. Aan de onder- 

 zijde loopt over de borst eerst een middengleufje, dat echter 

 reeds ter hoogte van de middenheupen in een rigcheltje verandert 

 en als zoodanig ver over het midden van het abdomen heen- 

 loopt. Bij den man is het achterlijf eenvoudig zwart of don- 

 kergrijs met gele zijranden en achterrand , ook de rand van 

 het 1' genitaalsegment en het geheele tweede zijn geel; bij 

 het wijfje is het achterlijf meestal bruingeel met 3 zwarte 

 langsstrepen , een over het midden, de anderen langs de zijden. 



Men treft deze soort in zeer vele slooten en stilstaande wa- 

 teren van ons land aan. De heer Mr. H. W. de Graaf ving 

 onder de anderen ook volwassen voorwerpen met verkorte 

 dekschilden. 



