112 



sime denticulata. an Itoc apud te Erysimum chei^ 

 ranthoides? — (Sinitliius iJenique prope prima 

 duo specimiiia scripsit:) alpinus (prope terlium 

 vero:) erysinioides? 



Heic igiUir In tina plagulu tria asservan- 

 lur specimiiia, quae, licet oninia Liniioeus eo- 

 deni compleclitur nomine, alpino s. Iiieracifolio 

 (quiie nomiiia hoc loco synouyniice ab illo ad- 

 hibila videnlur), iiiter se, ul iiornina indicant 

 jam a Smitliio adscripla, dissiiuilia sunl. Mihi 

 auleai aliler, ac Sniitliio, qui ambo prima 

 conjunxit tertimi)que separavit, inter se dif- 

 (Vmtc videntur. Secimdum enim et tertium 

 nihilo alio inter se diversa sunt, quam foliis, 

 quae in illo sublinearia integerrima, in hoc 

 laiiceolata, denticulala, duni arnbo commuiies 

 habent siliquas tetragonas, pedunculis mul- 

 lolies longiores, atque ilores parvos (magiii- 

 tudine florum Jiieracifolii) (piibus ipsis a primo 

 specimine diHerunl, quod tloribus gaudet per- 

 ma<^nis ejusdem ruagiiitudiuis ac iii iiur». (1) 

 bujus Generls, licel ob folia magis ad secun- 

 dum, quam ad tertiuui hujus plagulae speci- 

 men accedat. Specimeu igitur hocce (pri- 

 mum) eadem esl forma, ac ea quae iii iium. 

 (2) bujus Generis sub nomine enjsimoid. Lin. 

 et alpin. Sm. asservatur; specimina autem duo 

 reliqua, etsi quoad folia iiiter se diversa sunt, 

 ad Errjsini. liieracifoL Auct. Scand. clare per- 

 tinent. 



(6) Cheir. erysimoides (m. propr., alcpie j)rope 

 specimen iionien:) Allion. (Sm. post nomeii 

 specific. adtlidit:) Jacq. vix Linn. — alpinus 



■ Linn. 



Hiiinile est specimen et grandi florum, ean- 

 dem ad iormam perlinens, ad <|uam speci- 



