119 



(iicalibus obovalls ajjiculatis; (Vuclus autem 

 niaturi desuiit, quare in fiieclio relinquam ne- 

 cesse est, an vera P. amara sit, ciijus speci- 

 iiiinibus germauicis, (jnod acl habituni, si- 

 millima est. Specimen, qimm locus ornnis 

 tlesiL, potius exleriunu, quam scandinavicum 

 babendum. 

 (2) vulgaris 2 (m. propr.; iiulla autem adscri- 

 pta est lillera grasca, quae iiidicaret, quae- 

 nam ex vaiietatibus in Fl. Suec. receplis baec 

 sensu Linnaei fiieiit). 



Omnino est P. comosa Auct. 



JNuUa alia, sub boc nomine, specimiiia nec 

 forinae in heib. asservantur. 



896. Ononis. 



(1) antiqxior. (manu propr.). 



Cum desciiptioiie in Sp. Pl. ed. 2 et Sysl. 

 Veg. ed. 14 j)erbei)e coii venit; eadeni vero, 

 cun) speciebus recentioie aevo determinatis 

 comparala, potissiinum est 0. spinosa Koch. 

 Syn. seu campestris Koch. et 7Jz., cujus cuni 

 specimine allato omnia fere babet communia, 

 c. V. ramos unifariani villosos, spinosos, spinas 

 geniinas (quariuii allera sa^pe increscens ranium 

 ellicit), foliola oblonga, minima, sparse glandu- 

 losa, subglabra, flores solitarios. Qiium senjina 

 videre baud licuerit, discerni nequit, utrum 

 illis saltem, ut Cel. Kocbius in Syn. ed. 2 

 monet, a campestri diflferat, an non. 



(2) spinosa (m. propr. alque locus:) H. U. (quos 

 omnia prope specimen manifeste sunt posle- 

 rius addita, quani boc nomen, loco solito pri- 

 mum inscriptum:) ^ arvensis (quod Snjilbius 

 quoque correctum videtur voJnisse, pro eo 

 scribendo:) spinosa. 



