134 



Nomeu et locus iiidicare videntur, hoc 

 ipsum specinieii iiiler ea fuisse, qiiae in It. 

 Scan. Linnaeus memorat prope Scanorani le- 

 cta, et ad quas verisiniile deliiiitionem iii Fi. 

 Suec. et Spec. Plaut. deiiide coiifecit. Quain- 

 vis auteni po'st id lenipus species illa Lin- 

 naeana ita emeiidata et fixa est, ut liodie 

 apiid om nes fere Auctores iiouien ejns de 

 planta eadem adhibeatiir, qiuis S. tenuifol. Jacq. 

 Austr. 278, cujusque mentionem revera pri- 

 mam, quasi in Scania repertae, fecit Rosenius 

 in Obs. Bot. Scan. p. 46, species Liniiaei ori- 

 ginalis, cujus lioc est specimen, noii fuit ve- 

 rus S. erucifoUus sensu Recent. Specinrien enim 

 praesens, ut jam Smitliius et observatione, 

 supra citata, in herb. adscripta, et in Engb 

 Bot. sub 574 et 251 5 nionuit, potius est S. 

 sylvatici forma, et illa qnideni, qua^ Sen. livi- 

 dus Nolt. et Sm. [nec Linn.). DiiTert enim a 

 vero erucifolio ligulis minimis revolulis nul- 

 lisve, foliis pinnatifidis nec partitis, pinnis 

 inaequaliter dentatis, versus apicem folii ma- 

 joribus, aliisque notis; quamobrem haud dn- 

 bito in hoc specimine determinando senten- 

 tiam Smitbii sequi, quam e\j)erientia quo- 

 que recentior de locis S. er uci folii et sylva- 

 tici in Scania corroborat. In aggeiibus enim 

 Scanorae, ubi Linnaeus (1. supra c.) sua legit 

 specimina, post id tenipus frustra semper 

 quassitus est S. erucifoUus Auct. recent., dum 

 contra hic ipse locus specialis inter ea enu- 

 meratur (v. Lilja Fl. Scan. p. 375), quibus 

 hodie copiosius nascitur S. sylvalicus! 



Descriptionem autem plantcC Hosenii I. c, 

 per se Linnanana clariorem et haud dubiam, 

 optime confirmat locus specialis, ab eo re- 



