135 



laLus, ubi iiunc eliuin leiiiporis viget verus 



8. erucifolius Auct. 



Liiiiia?um tameu posterius verum etiain 

 erucifolium vidisse atque iiomini et definition! 

 viigae piimariiie subjiinxisse, ex specirniiiibus, 

 omiiibus sibiricis vel rossicis, quae in pla- 

 gulis diiabus post praesenteni proxime sequeii- 

 tibus asservantiir, posteriora testantur, quas 

 oirinino ad erucifol. Auct. pertinent, quibus- 

 que Liiinaeus iioii id quidern nomeu, sed 

 synonymoii hocce et locnni adscripsit: Jaco- 

 bcea major foliis viridibus niajoribus rigidis la- 

 cinidtis Gerb. tanaens. 185. — Habitat in de- 

 sertis Tawrow, Belägrad Ukranice. 



999. Inui.a. 



(3) britannica 4 (ni. propr. leque ac locns:) Scania. 

 Vix. dubiutn, quuni lociis suecicus, id quod 

 in herb. rarius tit, heic adsit, quin specinieu 

 hocce sit loco ipso (Gunnarstorp) Scanias le- 

 ctutn, quo solo Linnasus in Fl. Snec. ed. 2 

 se ipsiim In. britannicam vidisse indicat. Idem 

 vero omni ex parte manifesto est In. britan- 

 nica Auct. recent., cujiis in specimen, prope 

 JNosaby, Scaniae quoque, lectum et compa- 

 randi caussa allatum, ad unguem quadrat. 



Qua re igitin- dubia liac de planta, quorum 

 fons luit Fl. Suec, ex parte toUuntur; pri- 

 mum nempe illorum, qui, liac specie ibi 

 postea noii reperta, locum et indicium fere 

 ipsum LinnéEanum suspicati sunt, tum etiam 

 eorum, qui speciem Inulce ex loco in Fl. 

 Suec. memorato fuisse dysentericam putarunt, 

 quae aatiquitus in parte Scanias occidentali 

 lecta träd i tur. 



