137 



plaiitam iinllil)!, nisi loco Scaniae unico col- 

 ifgit et nieiTioriae tradidlt. Quani formae luic 

 pertinentes, alia iii aliam, trauseant, exeniplo 

 est hoc speciniLMi, quod, intimo taiitum illo 

 folio caulino petiolato excepto, prorsus ni- 

 hilo a speciniine, cum illo comparato, ros- 

 sico C. aurantiaccR Hoppe (iiiTert. 



(2) C. alpina Y J.E.S. (nianu Smithii; m. Liii- 

 iiasi lioc loco uonien niodo inventoris:) Jacquin. 

 Haec, quae judice Smithio var. y C. alpincB 

 habenda est, a priore diflert foliis cauliiiis 

 minoiibus, infimo subovato subsessili, ideo- 

 que cuni forma iiostra vulgata C. campestris 

 Retz. oniuino coiivenit, iiec non curn figura 

 in Eiigl. Bot. 11. 152. C. integrifoliw Sm. Fl. 

 Brit. Verisimile, ut a Jacquiiio missum, ejus 

 est integrif. /3 pi-aiensis. 



(.3) Cineraria alpina (m. propr. aeque ac prope 

 specim. :) H. U. 



EJLisdem certo speciei est, ac priores, sed 

 folia caidiua etinm, ac in nuni. (1), niajora, 

 late lanceolata, creiiulata, infimuni spathu- 

 latum, radicalia petioio latiore, taciem red- 

 dunt paullo alienani. 



(4) alpina (maiiu Linn. filii; atque, in diversa 

 chartae parte, manu verisiniiie Jacquini, qui 

 specimen niisisse videtur:) N:o 165. Cineraria 

 integrifolia pratensis. (Manu Linnaei ipsius sub 

 his tanturn invenimus nomeii:) Jacquin. 



Exacte eadeni est forma ac proxime ante- 

 cedens, sed majore etiam jure, quam nura. 

 (2), pro specimine authentico Jacquiniano 

 habenda. 



(5) alpina (ra. Linn, filii, aeque ac nomen coi- 

 lectoris:) Jacquin. (atque liujus denique manu, 



