147 



1067. Seuapias. 



(1) Hellehorine latifoUa i (m. propr. ; Smithius 

 adscripsit:) palusti'is J.E.S. — Epipactis Sio. 2. 



Omnino est Epipactis palustris Åuct., nec, id 

 quod ex synonymis et iiomine crederes, E. 

 latifolin, qtiani priniitus forsan ab hac Liii- 

 naeus iioii dislinxit. 



(2) Helleborive (m. propr., aeqiie ac prope spe- 

 cimen:) alba. (Plagula est priori affixa). 



Aiitecedeiite (juidem atque forma ideo E. 

 palustris vulgari majo»', sed labello rotundato 

 obtuso lacinias pevigonii aequante, ovario pu- 

 besceiite, foliis ovato-laiiceolatis, ex speciebus 

 omnibus ad paiustrem baec quoque potissi- 

 mum pertinet. Utramque (hatic et priorem) 

 vix dubie Liiiiiceus sub siia S. Hellebor^ine a Fl. 

 Suec. ed. 2 iutellexit. 



(3) rubra 4 j longifolia (m. propr.j sed nonien 

 rubra est a Smitbio deletum, qiii adscripsit:) 

 Xiphophyllum Suppl. — ensifolia — Epipactis 

 Sw. 5. 



Omnino est Cephalanthera ensifolia Åudt.; 

 bracteis ovario ghibro multo bievioribus, la- 

 bello brevi, obtuso, et ceteris a sequente 

 diversa. 



(4) rubra longifolia (m. propr , aeque ac prope 

 specimen nomeii loci:) jence. (Smithius ad- 

 didit:) rubra. — Epipactis Siv. 6. 



Ut Smithius observavit, vera est Cepha- 

 lanthera rubra Auctt.; specimen vero, indicante 

 loco adjecto, non scandinavicum est. 



