183 



Ex j)rce.sciiLe aiilcni niiiilmc confirmatur 

 opiiiio eorum, qui S. fuscam Linn. esse versi- 

 fuliam Wahlenb. suadeut, sed eorum potius, 

 qui in formls S. repentis earn qua^si verunt. 

 Praeseus enini ramuJus, quantum ex foliis et 

 anientis masculis, qucC sola adsunt, jndicare 

 licet, iiullo riiodo ad aliam speciem refeni 

 potest, quam ad S. repentam Auct., cujus for- 

 ma est foliis (scmiuncialibus) solito latiori- 

 bus, magis obtnsis, subtusque deusius seri- 

 ceis, qualem biiio similliraam ex pluribus 

 Sueciae mediae locis possideo. Uiiuni quoque 

 synoiijmorum beic adscriptorum, Dillenii 

 dico, a Smitbio iu Fl. Brit. p. 1062 ad va- 

 rietatem S. repentis lelertur. 

 (59) Salix (m. proj)r., sed siue iiominej Smi- 

 tliius taiitum observavit:) /io?i /"t/sm (alque in 

 alia pagiiias parte:) arenaria Lightf. — varie- 

 tas S. fuscoi Lin. D. Viborg (quae ta men po- 

 stea, an ab ipso ueseio, extrita sunt.) 



Haec, licet non signa eadem antiquitatis, 

 ac in priore, sunt adposita, exade tanien 

 eadem est forma, sed, amentis femineis in- 

 structa, quse quoque omnino sunt S. repentis; 

 quaie ex bae etiam magis probantur, quae 

 sub priore dixi, haec specimina minime illo- 

 rum opinioni esse subsidio, qui S. fuscam in 

 versifulia qucosiverint. Verum quidem est, 

 Sniithium praesentem »non fuscam» esse de- 

 clarasse, sed caussam, cur sic fecerit, videre 

 non possumj neque Eum semper de hoc spe- 

 cimine eandem vel solam hane habuisse sen- 

 tentiam, adscripta ejus cetera, jam relata, 

 probant. 



Insuj)er folia qunm hujus, tum prioris, 

 aUjue ramulus ipsc uterque cum fig. Hud- 



