l8 JSIvSlb'IVING EN' I'.KVkUCm ING. 



aan bestuiving door insekten bij de eersten. Men kan uit dit 

 alles de gevolgtrekking afleiden, dat men dure of /eldzanie 

 bloeuien langer in frissclien toestand zal kunnen bewaren, 

 wanneer men liet komen van het stuifmeel op den stempel 

 belet. ]>ii vele bloemen is daartoe het afsluiten der insekten 

 V(ddoende, bij andere, die zich zelf bestuiven kunnen, zou 

 men tot andere maatregelen zijn toevlucht moeten nemen, die 

 voor elk bizonder geval gemakkelijk te vinden zijn. 



Welke veranderingen ondergaan de stuifmeel korrels op den 

 stempel? Hooren wij w^at Koelreuter, wiens beschrijvingen 

 wij reeds /.oo dikwerf gebruikt hebben , hierover zegt. Om- 

 streeks het midden van Juli 1759 opende zich, op een fraaien, 

 helderen dag, 's morgens vroeg, een bloem van Hibiscus(een 

 bekende heester onzer tuinen , tot de familie der Malva-achtige 

 planten behoorende). Haar vijf lichtroode stijlen stonden recht- 

 op en dicht tegen elkander gedrukt. De witte stuifmeelknopjes 

 openden zich langzamerhand en vertoonden reeds ten deele 

 hun bleek, zwavelgeel en ondoorschijnend stuifmeel. De knop- 

 vormige donkerroode stempels waren met lange papillen be- 

 dekt, en begonnen uit dezen een glanzend, suikerachtig vocht 

 af te zonderen , dat weldra hunne geheele oppervlakte bedekte. 

 Koelreuter plaatste nu voorzichtig met een fijn penseeltje 

 enkele stuifmeelkorrels op het stempelvocht. Weldra werden 

 ook deze glanzend , en het duurde slechts korten tijd of hun 

 te voren troebele inhoud werd nu geheel doorschijnend. Ter- 

 wijl nu hoe langer hoe meer vocht op den stempel zich op- 

 hoopte, werden de stuifmeelkorrels eindelijk zóó doorschijnend, 

 dat men de roode kleur van den stempel er door heen kon 

 zien. Daarbij werden zij langzamerhand kleiner. Klaarblijkelijk 

 verloren zij hunnen inhoud ; hoe dit geschiedde kon hij niet 

 zien. Weldra schrompelden de leege korrels ineen en verdroog- 

 den , terwijl ook het stempelvocht verdween, en eindelijk de 

 stempels zelf verwelkten. 



Wat Koelreuter niet zien kon, het uittreden van den in- 

 houd der stuifmeelkorrels. werd eerst na de uitvinding van 

 het mikroskoop in het begin dezer eeuw ontdekt. 



Elke korrel bestaat uit een dubbele huid en een troebelen , 



