DE MEELDRADEN EN HET STUIFMEEL. 



29 



knopje bij den minsten stoot op den fijnen top van den helm- 

 draad heen en weer schommelt. Hiervan leveren de Leliën, 

 Amaryllissen (fig. 18) en andere planten zeer bekende voor- 

 beelden. 



In de helmhokjes ontstaat het stuifmeel. Oorspronkelijk zijn 

 deze hokjes geheel met cehveefsel opgevuld ; de cellen verme- 

 jiigvuldigen zich sterk, en eindelijk vormt zich in elke cel één 

 stuifmeelkorrel. Dan vervloeien de wanden der cellen , en gaan 

 in een gomachtige stof over, die somwijlen oorzaak is dat het 



stuifmeel in de meeste gevallen 

 niet een los stuivend poeder is, 

 maar een min of meer vaste 

 massa. Wordt daarentegen deze 

 gomachtige stof door de omlig- 

 gende cellen geheel opgezogen , 

 dan kan hel stuifmeel zulk een 

 stuivend poeder vormen, zooals 

 bij alle windbloemen het geval 

 is. Doch hierop kom ik later 

 uitvoerig terug. 



De rol der stuifmeelkorrels is 

 de vorming der stuifmeelbuizen 

 in het weefsel van denstempel; 

 deze buizen groeien door den 



Fig. 17. 



Fig i! 



Meel draad \an 

 Amaryllis. 



Stijl en het vrüchtbeginsel naar Meeldraad van 

 de zaadknoppen, om deze te 

 bevruchten. Het stuifmeel moet dus uit de helmhokjes op den 

 stempel gebracht worden Eerste vereischte hiertoe is , dat de hok- 

 jes zich openen en het stuifmeel, hetzij op hunne oppervlakte kle- 

 vend, hetzij elders in de bloem verspreid, aan de insecten ter 

 opname aanbieden. Dit openen geschiedt op zeer verschillende 

 wijze. Het meest gewone geval is dat, hetwelk in onze figu- 

 len 17 en 18 voorgesteld is. Men ziet daar over de geheele 

 lengte van het hokje een lange spleet, die van onderen naar 

 boven doorloopt, en waaruit reeds eenige korrels tevoorschijn 

 treden. Gewoonlijk krullen zich de randen van de spleet zóó 

 om dat de geheele binnenvlakte der hokjes buiten komt te 



