46 



DE MEELDRADEN EN HET STUIFMEEL. 



van alle kleine verschilpunten tusschen verschillende soorten 

 is het beginsel. Eenheid te zoeken in fle natuur, dat is in de 

 plantkunde, even als in elke andere zuivere wetenschap, de 

 leus en het streven. De overeenkomst der planten in haar uit- 

 en inwendigen bouw te leeren kennen, de gemeenschappelijke 

 oorzaken van hare schijnbaar zoo verschillende levensver- 

 schijnselen aan het licht te brengen, dat is het, waarop in 

 den tegenvvoordigen tijd de onderzoekingen der plantkundigen 

 gericht zijn. 



Doch ik zou gevaar loopen geheel van mijn onderwerp af 

 te dwalen, en ik wil dus thans weer tot de meeldraden . die 

 het uitgangspunt dezer beschouwingen vormden, terugkeeren. 

 Er blijft ons nog over, de bewegingen der meeldraden te 



Fig. 26. 



Bloemen van Kalmia. 

 I. vóór de bestuiving van den stempel: 2. na de bestuiving. 



bespreken. Bij de gewone beschouwing der bloemen in den 

 tuin of in bouquetten zou men allicht meenen, dat de meel- 

 draden gewoonlijk onbewegelijk waren en steeds op dezelfde 

 plaats stonden. Doch bij een groot aantal planten, zelfs bij 

 vele algemeen bekende soorten, kan men zulke bewegingen 

 gemakkelijk waarnemen. De meest gewone vorm is die, waarin 

 de meeldraden zich, hetzij één voor één, hetzij bij groepen, 

 of allen tegelijk, van of naar het midden der bloem bewegen. 

 Het doel dezer bewegingen is gemakkelijk in te zien. Het 

 bestaat daarin, dat de meeldraden, terwijl zij bloeien, en het 

 stuifmeel dus door de insekten moet weggevoerd worden, juist 

 op die plaats moeten staan, waar de insekten gewoon zijn -j^ 



