50 DI-: MF.ELDRADKN KN HKT STUIKMKIOL. 



dellijn der buis beweegt. Plotseling /iet men de beide, tot 

 nu toe in den lielm verscholen nieeldraden te voorschijn treden. 

 Zij drukken hunne stuifmeelhokjes, bij een juisten stand van 

 de stift, tegen deze aan. Dat de oorzaak dezer beweging in 

 het drukken van de stift tegen de beide korte hefboomsarmen 

 gezocht moet worden, behoef ik wel niet aan te geven. Trekt 

 men de stift terug , zoo keeren de meeldraden , als door een 

 elastische kracht gedreven, weer op hun vroegere plaats terug. 

 Men kan deze proef aan dezelfde bloem verscheidene malen 

 herhalen. 



Na deze uiteenzetting ligt het antwoord op de bovenge- 

 stelde vraag voor de hand. Terwijl de hommel zijn zuigwerk- 

 tuigen en zijn kop in de bloembuis steekt, stoot hij tegen de 

 korte hefboomsarmen der meeldraden ; de lange armen komen 

 te voorschijn . en drukken de met stuifmeel beladen knopjes 

 tegen de haren op den rug van het dier. Deze nemen het fijne 

 poeder tusschen zich op, en terwijl de hommel in een vol- 

 gende bloem op volkomen dezelfde wijze honig zuigt, geeft 

 zijn rug het opgenomen stuifmeel aan de stempels af, om 

 tevens, zoo mogelijk, uit de .meeldraden weer nieuw stuif- 

 meel op te nemen. 



In den regel is dit laatste niet het geval ; in de eene bloem 

 neemt de hommel stuifmeel op, in de andere geeft hij het af 

 zonder nieuw op te nemen, en zoo afwisselend. Dit ligt daaraan 

 dat de meeldraden der Salvia's eerder bloeien dan de stem- 

 pels, en dat de eerste dus meest reeds leeg zijn, voor dat de 

 stempels kleverig worden en stuifmeel kunnen opnemen. Ook 

 hier is dus vreemdbestuiving, door de hulp der insekten , 

 regel. 



Men zou allicht kunnen vragen , waarom de meeldraden niet 

 eenvoudig zoo staan als de bloeiende stamper, en dus van 

 zelf en zonder eenig verder mechanisme door de hommels 

 aangeraakt worden? Het antwoord op deze vraag is gemak- 

 kelijk te geven. Verscholen in den helm zijn de stuifmeelhokjes 

 beveiligd tegen allerlei schadelijke invloeden; stonden zij vrij 

 in de ruimten tusschen helm en lipje, dan waren zij aan tal- 

 rijke gevaren blootgesteld, waardoor hun stuifmeel licht op 



