DE MEELDRADEN EN HET STUIFMEEL. 



63 



kleine kransjes van eironde licht-rose bloempjes, en de struik- 

 heide (Calluna vulgaris) met lange dicht gevulde trossen van 

 roode bloempjes bedekken overal onze heidevelden. In warmere 

 streken, b.v. op Madera, bereiken sommige soorten (b.v. 

 Erica arborea) een hoogte van 4 tot 5 

 Fig. 33. meter en nemen geheel het uiterlijk van 



boomen aan. 



De steeds fraai gekleurde bloemkroon 

 der heiplantjes heeft , al naar gelang der 

 soort , een zeer verschillenden vorm : nu 

 eens buisvormig, dan weer kogelvormig 

 of eirond met slechts een nauwe ope- 

 ning aan den top , eindelijk ook weer 

 klok- of schotelvormig uitgebreid. De 

 meeldraden zijn steeds acht in getal en 

 niet, zooals bij de meeste planten met 

 vergroeidbladige bloemkroon , op deze , 

 maar op den bloembodem zei ven inge- 

 plant. In het midden staat de stamper , 

 uit een eirond vruchtbeginsel, een steel- 

 vormigen stijl en een kleinen stempel 

 bestaande. Op den bloembodem bevin- 

 den zich honigkliertjes, die groote hoe- 

 veelheden van een zoet vocht afzonderen. 

 Beschouwen wij thans de meeldraden 

 en het stuifmeel wat meer van nabij. 

 Elke meeldraad draagt, op een langen 

 dunnen steel, een helmknopje, dat aan 

 zijn top twee kleine poriën bezit voor 

 het uitlaten van het stuifmeel, en aan 

 Ileiplantje. zijn voet twee naald- of bladvormige, 



dwars uitstekende aanhangsels. Stoot 

 men voorzichtig tegen deze aanhangsels, zoo is deze geringe 

 beweging voldoende om een deel van het stuifmeel uit de 

 hokjes te doen treden , vooral indien men den geheelen meel- 

 draad in zijn natuurlijke positie, dat wil zeggen hangend (verg. 

 fig. 33) onderzoekt. De stuifmeelkorrels zijn hier een werkelijk 



