DE ROL DER HONIGKLIERTJES IN DE BLOEMEN. 



87 



Fig. 43- 



zij met hun lichaam de meeldraden der dicht opeengehoopte 

 bloemen en de daar tusschen staande stempels veelvuldig 

 aan, en het kan dus niet missen, dat zij het stuifmeel van 

 gene op deze overbrengen. 



Bij de reseda's vormen de honigkliertjes te zamen een ring, 

 die boven de inplanting der bloembladen , doch onder de 

 meeldraden op den bloembodem geplaatst is. Deze ring is aan 

 de eene zijde veel sterker ontwikkeld dan aan de andere zijde. 

 Bij de keizerskronen (Fritillaria imperialis) vindt men op elk 

 der zes bloembladen een groote ronde, min of meer holle 

 klier, waarin men steeds een grooten druppel honig kan aan- 

 treffen; ten minste zoo deze er niet kort te voren door eenig 

 insekt uit weggenomen is. 



Een aantal planten bereiden den honig in bizondere, daar- 

 voor geheel ingerichte organen . die in de plantkunde den 

 naam van honigbakjes dragen. Een der fraaiste voorbeelden 

 hiervan leveren de verschillende soor- 

 ten van nieskruid. Sommige hebben 

 grooie witte, wijdopenstaande bloe- 

 men , en bloeien in het vroege voor- 

 jaar, niet zelden reeds in Februari 

 of zelfs in Januari; andere zijn hooger 

 van groei, rijk bebladerd, en dragen 

 pluimen van groene bloemen. De in 

 Europa meest gewone soort vindt men 

 in onze figuur 44 afgebeeld. Neemt 

 men nu bij zulk een bloem de bloem- 

 bladen , die hier slechts in één enkelen 

 krans aanwezig zijn , weg , zoo ziet men 

 een krans van lichaampjes, die er 

 uitzien, welke met een klein steekje aan den bloembodem 

 gehecht zijn. Dit zijn de honigbakjes; de buisjes zijn hol en 

 met honig gevuld. Daar zij tusschen den eenigen krans van 

 bloembekleedselen en de meeldraden in geplaatst zijn , moet 

 men ze eigenlijk als vervormde bloembladen beschouwen , en 

 de bloembekleedselen kelk noemen , ook bij die soorten , waar 



Bloem der Reseda, nadat 

 de bloembladen wegge- 

 nomen zijn. 



als kleine dunne buisjes 



