DE ROL DER HONIGKLIERTJES IN DE BLOEMEN. 89 



gesteelde buisjes, die aan haar eene einde open, aan het 

 andere min of meer hoornvormig omgebogen zijn. Dit zijn 

 de honigbakjes, die in den kap tegen regen en wind bijna 

 volkomen beschut zijn. Doch hunne plaats heeft nog een 

 ander grooter belang. De honig is verborgen voor allerlei 

 soort van kleine insekten. die hem zouden verzamelen , zonder 

 de bloem te bestuiven. Slechts voor hommels en bijen is de 

 honig gemakkelijk toegankelijk. Deze zijn daarbij echter ge- 

 dwongen, over de meeldraden en stempels heen te kruipen 

 en het stuifmeel van de eerste op de laatste over te brengen . 

 Hoe zij zich daarbij moeten bewegen, en hoe door deze be- 

 weging de bestuiving volkomen verzekerd is, zal men licht 

 uit onze figuur na kunnen gaan, zoo men daarbij in "t oog 

 houdt, dat de stampers in het midden van de groep van meel- 

 draden liggen, en ongeveer even lang zijn als deze. 



Geheel andere organen tot afzondering en verzameling van 

 den honig zijn de sporen, die buisvormige aanhangsels, die 

 bij zoo vele bekende bloemen worden waargenomen. De meeste 

 bloemen hebben elk slechts één spore, b.v. de Viooltjes, de 

 Oostindische kers , de Riddersporen. De akelei heeft er daar- 

 entegen vijf aan elke bloem. Soms is het de kelk, die de spore 

 draagt, b.v. bij den Oostindischen kers, soms de bloemkroon , 

 zooals bij de viooltjes. Bij de akelei heeft elk bloemblad een 

 spore , die als een buis aan den voet van het blad verbonden 

 is. Deze buis is alleen van boven open, zoodat de insekten 

 alleen van uit het binnenste der bloem er in kunnen dringen. 

 Aan haar andere uiteinde is de buis gesloten en haakvormig 

 omgebogen. Zoo is het met de Aquilegia's in wilden, natuur- 

 lijken toestand. Hoogst eigenaardig is de invloed , die door de 

 cultuur op deze bloemen is uitgeoefend. Er bestaan namelijk 

 zoogenoemde dubbele variëteiten van dit geslacht, die allen 

 kunstprodukten zijn. Bij deze is het aantal bloembladen aan- 

 zienlijk toegenomen. In sommige vormen zijn daarbij de sporen 

 geheel verloren gegaan, bij andere slechts bij sommige bloem- 

 bladen, bij enkele zelfs aan alle bloembladen ontwikkeld. Daarbij 

 zijn nu de bloembladen zoo vóór elkander geplaatst, dat de 

 sporen der binnenste juist in die der buitenste passen, zoodat 



