DE ROL DER HONIGKLIERTJES IN DE BLOEMEN. 95 



sekten zich gemakkelijk in de bloemen neer kunnen laten; 

 bepaalde vormen der bloembuis, die maken dat het diertje den 

 kop slechts in ée'n enkele , naar den honig voerende richting 

 bewegen kan ; gekleurde vlekken of lijnen , die als stralen van 

 het middenpunt. waar de honig ligt. uitloopen en zijn plaats 

 dus aan de reeds geoefende insekten spoedig aanwijzen: het 

 dicht bijeen staan van buisvormige bloemen , b .v. in de bloem- 

 hoofdjes der saamgesteldbloemige planten . en talrijke andere 

 inrichtingen . die wij hier onmogelijk allen kunnen mededeelen. 



Een paar voorbeelden van planten met verborgen honig 

 wensch ik thans uitvoeriger te bespreken. In de eerste plaats 

 de bekende Irissen , waarvan ééne soort bij ons als gele Iris 

 of Lischbloem algemeen langs slooten voorkomt, andere met 

 blauwe of paarse bloemen vrij algemeen in tuinen gekweekt 

 worden. 



De zeer groote bloemen dezer planten vertoonen een aller- 

 merkwaardigsten bouw. Zij bezitten drie , in een sierlijke bocht 

 recht opgerichte kelkbladen. die in kleur en tengerheid van 

 hun weefsel overeenkomen met de drie bloembladen, die tus- 

 schen hen in staan, doch naar beneden gebogen zijn. In het 

 midden der bloem staan nog drie andere . eveneens fraai ge- 

 kleurde bladachtige organen , die in eenige soorten aan hun 

 top elk in twee puntige slippen uitloopen. Beziet men een 

 bloem van boven, dan zou men deze organen licht voor dee- 

 len van de bloemkroon houden en, daar in hun midden niets 

 meer gevonden wordt . in den waan geraken dat de bloemen 

 der Irissen geen meeldraden en stampers bezitten. Doch zoo 

 men de bloemdeelen uit elkander neemt, bespeurt men spoe- 

 dig de meeldraden, die, drie in getal, tusschen elk der drie 

 bloembladen en het overeenkomstige binnenste blad verscho- 

 len liggen. Hieruit volgt tegelijk dat deze binnenste deelen 

 tot den stamper behooren. Het zijn de stempelbladen , zoo 

 genaamd omdat zij aan hun concave buitenzijde den eigenlijken 

 stempel dragen. Plukt men de verschillende deelen van een 

 bloem weg, totdat alleen deze drie stempelbladen overblijven 

 (fig. 47), zoo ziet men den eigenlijken stempel als een min of 

 meer gebogen dwarsloopende lijn onder den top dezer orga- 



