I^O DE BESTUIVING VAN BLOEMEN DOOR t)EN WIND. 



Aan planten met stuivend stuifmeel vindt men beschuttende 

 omhullingen der meeldraden slechts tot op den tijd dat de 

 laatsten beginnen te bloeien. Dan toch moeten zij vrij aan 

 weer en wind blootgesteld zijn. Dit is een van de oorzaken 

 waarom de bloembekleedselen hier steeds klein en nietig zijn. 

 Vele planten bezitten nog een bizondere eigenschap , wier doel 

 is, de meelknopjes in hun jeugd binnen de beschermende 

 omhulsels te houden , en ze tijdens hun bloei ver boven deze 

 te verheffen. Ik bedoel een plotselingen , aanzienlijken groei 

 der meeldraden, kort voor het openspringen der knopjes. Men 

 kan dit bij onze grassen , bij den hennip , den eik , den iep , 

 en talrijke andere planten zeer duidelijk opmerken. De meel- 

 draden strekken zich snel, en worden tot haardunne draadjes, 

 aan wier top, ver boven de schubachtige bloembekleedselen, 

 de rijpe stuifmeelknopjes los en bewegelijk opgehangen zijn. 

 Het vrij wordende stuifmeel toch moet door de luchtstroo- 

 men snel weggevoerd , en door deze naar de stempels over- 

 gebracht worden. 



De natuur van dit transportmiddel heeft ten gevolge , dat 

 slechts een zeer klein gedeelte van het ontstane stuifmeel 

 werkelijk op de stempels komt, en het is onvermijdelijk, dat 

 verreweg het grootste deel op allerlei andere plaatsen afgezet 

 wordt en dus verloren gaat. Ware de hoeveelheid stuifmeel 

 slechts klein , zoo zou onder deze omstandigheid de bestui- 

 ving der stampers zeer twijfelachtig worden , en om deze 

 onzekerheid te voorkomen, bestaat er geen ander middel dan 

 de productie van groote hoeveelheden van het stuivende 

 poeder. 



In vergelijking met andere planten is hier dan ook de hoe- 

 veelheid stuifmeel enorm groot. Door den minsten stoot kan 

 men uit de mannelijke katjes van den Hazelaar, den Els, den 

 Okkernoot en vele anderen groote wolken stuifmeel te voor- 

 schijn laten treden ; en van de bloeiende takken onzer naald- 

 boomen komt een zoo groote massa van stuifmeel, dat de 

 grond in de omgeving van bloeiende dennebosschen niet zel- 

 den als met zwavelbloem bedekt en geheel geel schijnt. In den 

 zomer van het jaar 1872, tijdens den bloeitijd der dennen zag 



