138 HET ONTSTAAN VAN VRUCHTEN EN ZADEN. 



In gevallen, waarin bestuiving bevruchting ten gevolge heeft, 

 zal men niet kunnen beslissen, of de eerste, dan wel de 

 laatstgenoemde werking de ontwikkeling der vrucht veroor- 

 zaakt. Hierop komt echter een merkwaardige en voor onze 

 beschouwingen zeer belangrijke uitzondering voor. Ik bedoel 

 het geval , waarin het opzwellen der vrucht reeds begint voor- 

 dat de stuifmeelbuizen de zaadknoppen bereikt hebben , en 

 dus voordat de bevruchting plaats vindt. Hier kan men zeker 

 zijn, dat deze groei der vrucht niet het gevolg der bevruch- 

 ting is. Dit geval verdient in de eerste plaats besproken te 

 worden. Het schoonste voorbeeld leveren de Orchideeën. De 

 merkwaardige inrichting der bloemen van deze planten hebben 

 wij reeds op blz. 60 en volgende beschreven en door afbeel- 

 dingen toegelicht, zoodat wij daarop niet behoeven terug te 

 komen. Thans willen wij onze aandacht vooral op haar vrucht- 

 beginsel vestigen. In fig. 32 doet dit zich als een gebogen en 

 gedraaid steeltje voor, waarmede de bloem aan den daar 

 slechts voor een klein gedeelte afgebeelden stengel bevestigd 

 is. Snijdt men dit vruchtbeginsel open, nadat de bloem be- 

 stoven en uitgebloeid is, zoo treft men er een overgroote 

 menigte stoffijne zaadjes in aan, die, wanneer de vrucht rijp 

 is, zich als een fijn poeder van bruine kleur voordoen. Opent 

 men het vruchtbeginsel echter tijdens den bloei der bloem, 

 zoo treft men er geen zaadknoppen in aan, gelijk in de bloe- 

 men van andere planten , doch slechts kleine verhevenheden 

 langs de zaadlijsten , die bij nader onderzoek blijken de aller- 

 eerste ontwikkelingstoestanden van zaadknoppen te zijn. Van 

 de beide zaadhuiden, van een kiemzak en een eicel, in één 

 woord van al die deelen der zaadknoppen, die wij in ons 

 eerste hoofdstuk leerden kennen, is hier nog niets te zien. 



Zoo is de toestand van het vruchtbeginsel der meeste Or- 

 chideeën tijdens den bloei. Van eene bevruchting kan nog 

 geen sprake zijn, daar juist datgene, wat bevrucht moet wor- 

 den, de eicel, nog ontbreekt. Men zou nu kunnen meenen, 

 dal de jonge zaadknoppen tijdens den bloeitijd eenvoudig verder 

 groeiden , en dat wij ze zoo even slechts onvolkomen gevon- 

 den hadden, omdat wij een te jonge bloem gekozen hadden. 



