HET ONTSTAAN VAN BASTAARDEN. I49 



de aardbeziën. In de tweede helft der vorige eeuw kende men 

 vijf echte soorten van aardbeziën , en eenige weinige varië- 

 teiten ; van deze soorten komen twee in Europa in het wild 

 voor, de drie anderen waren uit Amerika ingevoerd. De tal- 

 rijke zoogenoemde soorten van aardbeziën , die tegenwoordig 

 gekweekt worden , en wier aantal verscheiden honderden be- 

 draagt, stammen alle van deze vijf oorspronkelijke vormen af. 

 Het grootste aandeel daaraan hebben de drie amerikaansche 

 soorten; van deze had men reeds omstreeks het begin dezer 

 eeuw opgemerkt, dat men ze zeer gemakkelijk kruisen kon, 

 en dat de zoo verkregen bastaarden zeer gemakkelijk varieer- 

 den; door verdere kruising dezer pas ontstane variëteiten is de 

 groote menigvuldigheid van vormen ontstaan die men thans 

 kent. Vele der nieuwe soorten laat men verloren gaan, omdat 

 ze geen bijzondere nuttige eigenschappen vertoonen, andere, 

 die groote of bijzonder smakelijke vruchten opleveren , tracht 

 men te behouden en te vermenigvuldigen, iets waartoe de uit- 

 loopers dezer planten een zeer gemakkelijk middel aan de 

 hand doen. 



Evenals bij de aardbeziën zijn de meeste vormen onzer rozen, 

 Calceolariën, Pelargoniën en van talrijke andere veelvormige 

 geslachten van tuinplanten door kruising van enkele oorspron- 

 kelijke soorten verkregen , zoodat de zoogenoemde hybride 

 bestuiving in de horticultuur een zeer belangrijke rol speelt. 

 Men heeft echter het belang van deze operatie wel eens te 

 hoog geschat, en gemeend, dat de talrijke vormen van de 

 genoemde en van andere plantengeslachten uitsluitend aan 

 haar te danken waren. Dit nu is geenszins waar. De gewone 

 variatie, die onafhankelijk van kruising plaats vindt, speelt 

 hierbij een even groote, ja somwijlen een grootere rol dan de 

 kruising. Ik wensch dit met enkele woorden toe te lichten. 



Het is thans algemeen bekend, dat geen twee individuen 

 derzelfde soort volkomen aan elkander gelijk zijn. Evenmin 

 bij planten als bij dieren komt ooit een dergelijke volkomen 

 gelijkheid voor. Integendeel, meestal vertoonen de individuen 

 van een zelfde zaaisel onderling zoodanige verschillen, dat 

 men ze bij eenige oplettendheid gemakkelijk opmerken kan. 



