150 HF/r ONTSTAAN VAN HAS'IA A RUKN. 



Deze verschillen zijn bij verschillende gewassen in zeer on- 

 gelijke mate ontwikkeld. ]jij sommige soorten schijnen op het 

 eerste gezicht alle exemplaren volkomen gelijkvormig te zijn , 

 bij andere wijken zij zoo in het oog loopend van elkander af, 

 dat men geneigd is er bijzondere rassen of variëteiten van te 

 maken. In de natuur overschrijden deze verschillen onder de 

 gewone omstandigheden en in beperkte tijdsruimten zekere 

 grenzen niet, en wel om de zeer eenvoudige reden, dat de 

 meest afwijkende exemplaren voor het leven op de hun aan- 

 gewezen groeiplaats in den regel het minst geschikt zijn. Zij 

 brengen het dus niet tot volle ontwikkeHng, dragen dus geen 

 rijpe zaden, en hunne afwijking sterft met hen uit. Deze om- 

 standigheid, die van zeer groot belang is, doch die wij hier 

 niet verder kunnen vervolgen, houdt in de natuur de soorten 

 gewoonlijk zoolang rein, als geen belangrijke veranderingen 

 plaats grijpen in de omstandigheden , waaronder zij leven. Zoodra 

 een plant uit de natuur door den mensch in cultuur genomen 

 wordt, wordt dit anders. Want in den regel brengt het belang 

 van den kweeker mede, zijne planten zooveel mogelijk te laten 

 varieeren. Eensdeels doet hij dit om talrijke vormen in den 

 handel te kunnen brengen, anderdeels om uit de ontstaande 

 vormen diegene te kunnen uitkiezen, die de eigenschappen, 

 welke het doel der cultuur zijner plant zijn . in de hoogste ont- 

 wikkeling bezitten. In plaats van dus de afwijkende vormen in 

 den strijd voor het bestaan te laten omkomen, zal de horti- 

 cultuur deze vormen met bijzondere voorliefde behandelen en 

 ze tegen alle schadelijke invloeden zooveel mogelijk bescher- 

 men. Het gevolg zal zijn, dat zij niet uitsterven, maar zich 

 voortplanten en weer tot nieuwe afwijkingen aanleiding geven. 

 In den loop van weinige geslachten zal op deze wijze een soort , 

 die in de natuur schijnbaar zeer constant is, zich in talrijke 

 variëteiten gesplitst hebben. Vandaar dat gekweekte soorten 

 in het algemeen zooveel sterker varieeren dan wilde. Het is 

 niet onwaarschijnlijk dat de cultuur deze veranderlijkheid ook 

 nog op andere wijze bevordert, toch is dit nog niet zeker, 

 daar de veranderlijkheid in den wilden toestand, hoe vreemd 

 dit ook schijnen moge, uiterst moeilijk te onderzoeken is; en 



