DE BOUW EN DE VERRICHTINGEN DER BLADEN. 25 



ook dit vergaan, en zoodoende medehelpen tot de vorming 

 der bladaarde, die den bodem onzer bosschen bedekt. De in 

 de natuur ontstane skeletten zijn echter zelden geheel volle- 

 dig .. doch meestal min of meer beschadigd. Volkomen gave 

 kan men door kunst maken, door n.1. het in de natuur waar- 

 genomen proces na te bootsen. De fijnste bladskeletten verkrijgt 

 men door zeer langzaam vergaan van het bladmoes, b.v. bij 

 lang liggen in lauwwarm water. Als een geschikte gelegenheid 

 hiertoe wordt het water in warme kassen aanbevolen. Men be- 

 hoeft hier slechts van tijd tot tijd den voortgang der verrot- 

 ting na te gaan, om de bladen op het juiste oogenblik, dus 

 nadat het bladmoes geheel vergaan is , maar vóór dat de ner- 

 ven worden aangetast, uit het water te nemen en te drogen. 

 Een meer gebruikelijke methode tot het maken van deze ske- 

 letten is de volgende , bij welke de fijnste takjes der nerven 

 echter verloren gaan. Men droogt de bladen tusschen papier 

 totdat zij stijf en min of meer bros geworden zijn, legt ze 

 dan op een dubbel gevouwen doek, en klopt nu voorzichtig 

 met een borstel op het blad. De haren van den borstel drin- 

 gen in het blad in , en maken het bladmoes als een fijn poe- 

 der los van de nerven. In een half uur kan men op deze wijze 

 van een eikenblad een skelet maken ; grootere bladen , of bladen 

 met een fijner net van aderen vereischen natuurlijk meer tijd. 

 Deze bladskeletten zijn zeer geschikt om ons den loop 

 der nerven in het blad te leeren kennen , doch ook gave bladen 

 kunnen hiertoe dienst doen. Men onderscheidt de hoofdnerven 

 en de zijnerven. In het blad van den meloen (fig. 6) en dat 

 van den wonderboom (fig. 4) ziet men de hoofdnerven allen uit 

 één punt ontspringen en naar verschillende zijden van het blad 

 loopen. Zulke bladen heeten handnervig. Het punt, waar de 

 nerven samenkomen, is de voet van de bladschijf, waar deze 

 aan den steel bevestigd is; de middelste nerf vormt als het 

 ware een voortzetting van den steel in de schijf, terwijl de 

 zijnerven zich als zijne takken voordoen. Bij het lelietje der 

 dalen ontspringen ook wel een aantal nerven uit den voet 

 van het blad, doch deze loopen allen naar den top, om daar 

 weer te zamen te komen. Daarbij volgen de buitenste den 



