28 DE BOUW EN DE VERRICHTINGEN DER BLADEN. 



neiiien. In ha/elaarsbladen (fig. 7) ziet men niet zeiken witte, 

 onregelmatig gebogen strepen ; dit zijn de gangen der mijnrup 

 sen, die het bladmoes als voedsel gebruikt hebben, en slechts 

 de opperhuid hebben overgelaten. Bij eikebladen is door zulke 

 mijnrupsen dikwijls het bladmoes over meer dan de helft van 

 de bladschijf opgegeten , en slechts de opperhuid als een dun 

 vHesje overgebleven. 



De nerven , het bladmoes en de opperhuid , die naar het 

 voorgaande te zamen het blad uitmaken, zijn echter geenszins 

 ■enkelvoudige deelen , doch bestaan elk weder uit een groot 

 aantal kleine organen , tot wier beschouwing het noodig is van 

 een microscoop gebruik te maken. Om den microscopischen 

 bouwvan het blad te leeren kennen, snijden wij met een zeer 

 scherp mes een blad dwars door en snijden dan op de snij vlakte 

 een dun laagje van het blad af. Een stukje van zulk een praeparaat 

 vertoont ons fig. 8, bij sterke vergrooting gezien. Men herkent 

 gemakkelijk de opperhuid der beide zijden, daar zij de bovenste 

 en onderste grens der figuur vormt. Daartusschen ligt het blad- 

 moes, waarin onze figuur de doorsnede van twee nerven vertoont. 

 Zoowel de opperhuid als het bladmoes bestaan uit een aantal kleine 

 organen , wier grenzen duidelijk waarneembaar zijn. Deze or- 

 ganen heeten cellen. Het zijn blaasjes, voorzien van een min 

 of meer vliezigen wand en een deels slijmerigen , deels vloei- 

 baren inhoud. In de opperhuidcellen is deze inhoud helder en 

 meestal ongekleurd: in de cellen van het bladmoes is hij min 

 of meer korrelig, doch eveneens ongekleurd. In deze onge- 

 kleurde massa liggen echter een aantal grootere korrels van een 

 groene kleur. Dit zijn de bladgroenkorrels \ aan deze heeft het 

 blad zijn groene kleur te danken. De verdere beschouwing 

 onzer doorsnede leert ons, dat het bladmoes aan de boven- 

 zijde uit langwerpige, regelmatig naast elkander geplaatste 

 cellen bestaat, die dicht aaneensluiten; aan de onderzijde zijn 

 de cellen meer onregelmatig van vorm en ligging, waardoor 

 groote ruimten tusschen haar open blijven. Deze tusschencel- 

 lige ruimten zijn steeds gevuld met lucht, die door middel 

 van kleine openingen in de opperhuid met de buitenlucht in 

 gemeenschap staat. Om deze openingen te kunnen zien. nemen 



