DE BOUW EN DE VERRICHTINGEN DER BLADEN. 



29 



wij met een mes een fijn schilfertje opperhuid van een blad, 

 liefst van de onderzijde (fig. 9). Tusschen de onregelmatig 

 gevormde opperhuidscellen liggen paarsgewijze kleinere cellen , 

 wier vorm het best met dien van een witte boon kan worden 

 vergeleken. In elk paar liggen de beide cellen met den hollen 

 kant tegen elkander aan , zoodat er een kleine opening over- 

 blijft. Deze opening heet het huidmondje; de beide cellen 

 dragen den naam van sluitcellen, 

 daar zij, gelijk wij later zullen 

 zien, de opening onder bepaalde 

 omstandigheden kunnen sluiten. 

 Aan de binnenzijde van de 

 huid mondjes treft men in den 

 regel niet terstond de cel- 

 len van het bladmoes aan 

 doch eerst een tusschencellige 

 ruimte , die den naam van lucht- 

 boezem voert. Overeenkomstig 

 daarmede is vooral de onder- 

 zijde der bladen rijk aan huid- 

 mondjes, terwijl deze op de 

 bovenzijde van vele bladen zelfs geheel ontbreken 

 een blad dwars door op een plaats 



legen is, zoo kan men dezen luchtboezem duidelijk waarne 

 men. Fig. 10 vertoont ons een 

 zoodanig praeparaat. De boon- 

 vormige sluitcellen zijn op de 

 doorsnede natuurlijk rond , en 

 aan haar korreligen inhoud her- 

 kenbaar; het huidmondje is in 

 gesloten toestand afgebeeld, zoo- 

 dat de beide sluitcellen (s) elkan- 



Opperhuid van een blad met 

 huidmondjes. 



Snijdt men 



waar een huidmondje ge- 



n duide 



Fig. 10. 



der aanraken; in deze neemt 



men bladgroenkorrels waar. Ter- 

 wijl de vorm der huidmondjes 

 bij verreweg de meeste planten 

 dezelfde is, is hunne verspreiding aan 



Dwarsche snede door een blad : 

 j- huidmondje . e opperhuid , / cel- 



len van het bladmoes, w tusschen- 

 cellige ruimten. / luchtboezem. 



veel variatie onder- 



