DE BOUW EN DE VERRICHTINGEN DER BLADEN. 35 



de woekerplanten , de andere eenige soorten , die op rottende 

 organische stoffen, b. v. afgevallen bladen, leven. Van beide 

 groepen komen soorten in het wild in ons vaderland voor. Een 

 voorbeeld van de eersten leveren de bremrapen (fig. 14 en fig. 15). 

 Het zijn lage bleekgele planten, met een niet of zeer weinig 

 vertakten stengel , die in plaats van bladen slechts kleine bruine 

 schubben vertoont, en naar boven de ongesteelde, eveneens 

 bleekgele, soms ook vleeschkleurige bloemen draagt. In den 

 den grond zijn bevestigd door een kleinen wortelstok en een 

 aantal wortelvezels , van welke steeds eenigen vergroeid zijn 

 met de wortels eener tot een ander geslacht behoorende plant. 

 Krachtens deze innige vergroeiing putten de bremrapen het 

 grootste gedeelte van haar voedsel uit de plant, op welke zij 

 woekeren , en ontwikkelen zich dus ten koste van deze. De 

 door den parasiet aangevallen en half uitgezogen exemplaren 

 hebben dan ook meestal een zeer kwijnend uiterlijk, en niet 

 zelden gebeurt het , dat hun de krachten ontbreken om bloemen 

 en zaden te ontwikkelen. Elke soort van bremraap woekert op 

 bepaalde soorten van andere gewassen: sommige op door den 

 mensch gekweekte planten , als klaver en hop. Op klaverlanden 

 kan door dit schadelijke onkruid dikwijls een groot gedeelte 

 van den oogst verloren gaan. Een ander voorbeeld van een 

 bladgroenloozen parasiet vindt men in fig. 16 voorgesteld. Het 

 zijn de windsels of het warkruid , planten , die geheel uit lange 

 dunne draden bestaan, welke zich spiraalsgewijze om andere 

 planten slingeren, en zich als een netwerk tusschen deze uit- 

 breiden. Hunne kleine, wite of lichtroode bloempjes zijn tot 

 kogelronde groepjes vereenigd. Bladen ontbreken aan de wind- 

 sels geheel. Een soort van dit geslacht is op onze heiden zeer 

 algemeen , andere soorten komen op klaver- en vlasvelden 

 voor, en vernielen daar de planten, welke zij aanvallen, zóó 

 geheel , dat zij als het meest gevaarlijke van alle onkruiden voor 

 deze gewassen beschouwd worden. Soms ziet men op klavervel- 

 den reeds op grooten afstand roode plekken van één of meer qua- 

 draatmeters oppervlakte : het is warkruid , dat in dicht weefsel 

 het gewas bedekt , dat zijne beste sappen aan den parasiet moet 

 afstaan, en zich zelf slechts zeer kommerlijk ontwikkelen kan. 



