DE BOUWSTOFFEN VAN HET PLANTENLICHAAM. 1$ 



zijn blaadjes aangeraakt en dien tengevolge toegevouwen ; som- 

 migen zijn daarbij naar beneden gezakt, daar bij een eenig- 

 zins sterkere prikkeling, b.v. als men even met een stokje 

 tegen het blad aanslaat , zich niet alleen alle vier de blaadjes 

 sluiten, maar de geledingen onder aan de bijzondere stelen 

 en onder aan den algemeenen steel slap worden, waardoor 

 natuurlijk het geheele blad naar beneden zakt. Laat men het 

 blad daarna in rust , zoo verheft het zich langzamerhand weder , 

 en heeft na eenigen tijd zijn uitgespreiden stand weer aange- 

 nomen. Overeenkomstige, ofschoon niet geheel dezelfde be- 

 wegingen, maken de bladen ook des avonds, wanneer de 

 duisternis invalt , om zich eerst 's morgens weer te ontplooien , 

 wanneer zij weer door het licht beschenen worden. Dit slui- 

 ten der bladen gedurende den nacht werd , gelijk bekend is , 

 door Linnaeus met den naam van plantenslaap bestempeld. 



Doch genoeg over de bewegingen van het Kr uidj e-roer-m ij - 

 niet; er is ons hier niet zoozeer daaraan gelegen, deze nauw- 

 keurig te kennen, als wel na te gaan, in hoeverre de zuurstof 

 der lucht daarop een invloed uitoefent. Plaatst men over een 

 krachtig exemplaar met zeer gevoelige bladen een glazen klok , 

 en verwijdert men uit deze de zuurstof, terwijl men zorg 

 draagt daarbij de plant volstrekt niet te stooten of te schudden , 

 zoo ziet men weldra de blaadjes zich sluiten en gaan hangen , 

 alsof zij door een krachtigen schok getroffen waren. In plaats 

 van zich daarna langzamerhand te herstellen, blijven zij in 

 dien toestand zoolang als men ze in de zuurstofvrije lucht 

 doet blijven. Zij kunnen daarin hun gewone bewegingen niet 

 volbrengen, en zijn evenmin voor verdere aanraking gevoeHg. 

 Ook het invallen van den nacht of het aanbreken van den dag 

 heeft in dien toestand op hen geen invloed meer. Heeft de 

 proef niet te lang geduurd , zoo kan men , door de klok weg 

 te nemen en de plant zoodoende in aanraking met de gewone 

 lucht te brengen, langzamerhand de eigen bewegingen en 

 de prikkelbaarheid weer doen terugkeeren. Hieruit blijkt , dat 

 zij slechts tijdelijk opgeheven waren , en wel tengevolge van 

 het gemis van zuurstof. 



Brengt men kiemende zaden , of takken met uitloopende 



