54 DE BOUW EN DE VERRICHTINGEN DER BLADEN. 



voudig aan den wind , of andere uitwendige oorzaken toege- 

 schreven. Duidelijk is het, dat deze er veel toe bijdragen, 

 doch even duidelijk dat de standvastigheid van de plaats, waar 

 de steel afbreekt, slechts door een inwendige oorzaak bepaald 

 kan worden. Het anatomisch onderzoek van bladstelen, die 

 op het punt staan van af te vallen, bevestigt deze gevolgtrek- 

 king. Men ziet namelijk aan den voet des bladsteels een laagje 

 cellen , dat zich door een krachtig leven van de overige cel- 

 len van het blad onderscheidt, en door een groote hoeveel- 

 heid inhoudstoffen terstond in het oog valt. Deze cellen spHt- 

 sen zich door middel van tusschenschotten , die allen in een 

 zelfde vlak gelegen zijn en zoodoende het afbreken voorbe- 

 reiden. Vergelijkt men bladen, die meer of minder ver van 

 het afvallen verwijderd zijn, zoo bespeurt men dat ook deze 

 tusschenschotten zelven zich langzamerhand spHtsen, waarbij 

 de naar elkander toegekeerde wanden van twee cellen min of 

 meer rond worden. Eindelijk wordt het verband zoo los, dat 

 de minste stoot het blad doet afbreken. Het gedeelte , dat aan 

 den tak achterblijft, heet het bladkussen , en wijst dikwijls 

 jaren later nog de plaats aan , waar het blad gezeten heeft. 

 Zeer duidelijk kan men deze bladkussens bij den paarden- 

 kastanje waarnemen , die juist aan hunne hoefvormige gedaante 

 zijn naam te danken heeft. Dit bladkussen bedekt zxh na het 

 afvallen van het blad met een kurklaagje, dat de inwendige 

 weeke deelen tegen uitdroging beveiligt. De enkele cellen , 

 die buiten dit laagje gelegen zijn, sterven spoedig geheel aL 



